ನಾನು ಭವಿಷ್ಯದೊಳಗೆ ತುಂಬಾ ದೂರ ಹಾರಿಹೋದೆ, ಒಂದು ರೀತಿಯ ಭಯ ನನ್ನನ್ನು ಆವರಿಸಿತು. ನನ್ನ ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿದಾಗ, ಕಾಲ ಮಾತ್ರ ನನ್ನ ಏಕೈಕ ಸಂಗಾತಿ ಎಂದು ಅರಿವಿಗೆ ಬಂತು. ಆಗ ನಾನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ, ಮನೆಯ ಕಡೆಗೆ, ಇನ್ನಷ್ಟು ವೇಗವಾಗಿ ಹಾರಿಬಂದೆ. ಹೀಗೆ ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಬಳಿಗೆ ಬಂದೆ, ಇಂದಿನ ವರ್ತಮಾನದ ಜನರೆಡೆಗೆ, ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ನಾಡನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದೆ.
ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಲೆಂದು ತೆರೆದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ಒಳ್ಳೆಯ ಉದ್ದೇಶಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಂದೆ. ನಿಜವಾಗಿ, ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅಪಾರ ಹಂಬಲವಿತ್ತು.
ಆದರೆ ಏನಾಯಿತು? ನಾನು ಭಯಭೀತನಾಗಿದ್ದರೂ ಸಹ ನಗು ತಡೆಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಇಷ್ಟು ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ವಿಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಎಂದಿಗೂ ನೋಡಿರಲಿಲ್ಲ.
ನನ್ನ ಕಾಲುಗಳು ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಹೃದಯ ಕಂಪಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ, ನಾನು ನಗುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೆ. “ಇದು ಎಲ್ಲ ಬಣ್ಣದ ಕುಡಿಕೆಗಳ ಮನೆಯಿರಬೇಕು,” ಎಂದು ನಾನು ಹೇಳಿದೆ.
ಓ ಇಂದಿನ ಜನರೇ, ನಿಮ್ಮ ಮುಖಗಳ ಮೇಲೂ ದೇಹಗಳ ಮೇಲೂ ಐವತ್ತು ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ತೇಪೆಗಳನ್ನು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಕುಳಿತಿದ್ದೀರಿ; ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ನನಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು. ನಿಮ್ಮ ಸುತ್ತ ಐವತ್ತು ಕನ್ನಡಿಗಳು ನಿಂತಿದ್ದವು, ಅವು ನಿಮ್ಮ ಬಣ್ಣದ ರೂಪವನ್ನು ಹೊಗಳುತ್ತಾ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.
ನಿಜವಾಗಿ, ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಮುಖಗಳಿಗಿಂತ ಉತ್ತಮ ಮುಖವಾಡವನ್ನು ನೀವು ಧರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನೀವು ನಿಜವಾಗಿ ಯಾರು ಎಂದು ಯಾರು ತಾನೇ ಗುರುತಿಸಬಲ್ಲರು?
ನೀವು ಇತಿಹಾಸದ ಬರಹಗಳಿಂದ ಆವೃತರಾಗಿದ್ದೀರಿ, ಮತ್ತು ಆ ಬರಹಗಳ ಮೇಲೆಯೇ ಹೊಸ ಬರಹಗಳನ್ನು ಗೀಚಲಾಗಿವೆ. ಹೀಗೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವವರಿಂದ ನೀವು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಮರೆಮಾಚಿಕೊಂಡಿದ್ದೀರಿ.
ಮತ್ತು ಯಾರಾದರೂ ಅಂತರಾತ್ಮವನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವವರಾಗಿದ್ದರೂ, ನಿಮಗೆ ಇನ್ನೂ ಅಂತರಾತ್ಮವಿದೆ ಎಂದು ಯಾರು ತಾನೇ ನಂಬುತ್ತಾರೆ! ಬಣ್ಣಗಳಿಂದ ಮತ್ತು ಅಂಟಿಸಿದ ಚೂರುಗಳಿಂದ ನಿಮ್ಮನ್ನು ತಯಾರಿಸಿದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತೀರಿ.
ಎಲ್ಲ ಕಾಲಗಳೂ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಜನಾಂಗಗಳೂ ನಿಮ್ಮ ಹೊದಿಕೆಗಳ ಮೂಲಕ ವಿವಿಧ ಬಣ್ಣಗಳಲ್ಲಿ ಇಣುಕಿ ನೋಡುತ್ತವೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಂಪ್ರದಾಯವೂ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನಂಬಿಕೆಯೂ ನಿಮ್ಮ ಚಲನೆಗಳ ಮೂಲಕ ಮಾತನಾಡುತ್ತದೆ.
ನಿಮ್ಮ ಹೊದಿಕೆಗಳು, ಮುಖವಾಡಗಳು, ಬಣ್ಣಗಳು ಮತ್ತು ನಡವಳಿಕೆಗಳನ್ನು ಕಿತ್ತೆಸೆಯಲು ಯಾರು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ, ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಗೆಗಳನ್ನು ಹೆದರಿಸಲು ಸಾಕಾಗುವಷ್ಟು ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.
ನಿಜಕ್ಕೂ, ನಾನೇ ಆ ಹೆದರಿದ ಕಾಗೆ, ಒಮ್ಮೆ ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಬಣ್ಣಗಳಿಲ್ಲದೆ ಮತ್ತು ವೇಷಗಳಿಲ್ಲದೆ ನೋಡಿದೆ; ಆಗ ಆ ಬರಿದಾದ ಅಸ್ಥಿಪಂಜರವು ನನ್ನತ್ತ ನೋಡಿದಾಗ ನಾನು ಓಡಿಹೋದೆ.
ಇದಕ್ಕಿಂತ ನಾನು ಪಾತಾಳ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಮೃತರ ನೆರಳುಗಳ ನಡುವೆ ದಿನಗೂಲಿಯಾಗಿರಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ!— ಏಕೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿರುವವರು ಸಹ ನಿಮಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ತುಂಬಿದವರೂ ಸಂಪೂರ್ಣರೂ ಆಗಿದ್ದಾರೆ.
ನನ್ನ ಅಂತರಾಳಕ್ಕೆ ಇದು ಅತ್ಯಂತ ಕಹಿಯಾದ ಸಂಗತಿಯಾಗಿದೆ— ಓ ಇಂದಿನ ಜನರೇ, ನಿಮ್ಮನ್ನು ನಾನು ಬೆತ್ತಲಾಗಿಯೂ ಸಹಿಸಲಾರೆ, ಬಟ್ಟೆ ತೊಟ್ಟಿದ್ದರೂ ಸಹಿಸಲಾರೆ.
ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲ ಅಪರಿಚಿತ ಸಂಗತಿಗಳು, ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದ ಪಕ್ಷಿಗಳನ್ನು ನಡುಗಿಸುವ ಎಲ್ಲ ವಿಷಯಗಳು, ನಿಮ್ಮ "ವಾಸ್ತವತೆ"ಗಿಂತ ನನಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಪರಿಚಿತವಾಗಿಯೂ ಆತ್ಮೀಯವಾಗಿಯೂ ಕಾಣುತ್ತವೆ.
ಏಕೆಂದರೆ ನೀವು ಹೇಳುತ್ತೀರಿ: “ನಾವು ಸಂಪೂರ್ಣ ವಾಸ್ತವಿಕರು; ನಮಗೆ ನಂಬಿಕೆಯೂ ಇಲ್ಲ, ಮೂಢನಂಬಿಕೆಯೂ ಇಲ್ಲ.” ಹೀಗೆ ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಮ್ಮೆಪಡುತ್ತೀರಿ—ಅಯ್ಯೋ! ಕನಿಷ್ಠ ಅರ್ಹತೆಯ ಗರಿಗಳೂ ಇಲ್ಲದೆ!
ನಿಜವಾಗಿ, ಓ ಬಹುಬಣ್ಣದ ಜನರೇ, ನೀವು ಹೇಗೆ ತಾನೇ ನಂಬಲು ಸಮರ್ಥರಾಗಿರಬಹುದು? ಇದುವರೆಗೆ ನಂಬಲ್ಪಟ್ಟ ಎಲ್ಲದರ ತುಣುಕುಗಳಿಂದಲೇ ನೀವು ನಿರ್ಮಿತರಾಗಿದ್ದೀರಿ.
ನೀವು ನಂಬಿಕೆಯನ್ನೇ ಸುಳ್ಳಾಗಿಸುವ ಜೀವಂತ ಪುರಾವೆಗಳಾಗಿದ್ದೀರಿ, ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸುವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಚಿಂತನೆಯ ವಿರೋಧಾಭಾಸಗಳಾಗಿದ್ದೀರಿ. ಆದ್ದರಿಂದ, ತಮ್ಮನ್ನು “ವಾಸ್ತವಿಕರು” ಎಂದು ಕರೆಯುವ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನಾನು ನಂಬಿಕೆಗೆ ಅರ್ಹರಲ್ಲದವರು ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತೇನೆ.
ನಿಮ್ಮ ಆತ್ಮಗಳೊಳಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಯುಗಗಳೂ ಪರಸ್ಪರ ಜಗಳವಾಡುತ್ತಿವೆ. ಆ ಹಳೆಯ ಯುಗಗಳ ಕನಸುಗಳು ಮತ್ತು ಕಲ್ಪನೆಗಳೇ ನಿಮ್ಮ ಇಂದಿನ ಜಾಗೃತ ಜೀವನಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ವಾಸ್ತವವಾಗಿದ್ದವು.
ನೀವು ಅಪ್ರಯೋಜಕರು; ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆಯ ಕೊರತೆಯಿದೆ. ಹೊಸದನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಬೇಕಾಗಿದ್ದವರಿಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ತನ್ನ ಮುನ್ಸೂಚನೆಯ ಕನಸುಗಳು ಮತ್ತು ಆಕಾಶದ ಪ್ರೇರಣೆಗಳಿರುತ್ತಿದ್ದವು—ಮತ್ತು ಅವರು ನಂಬಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದರು!—
ನೀವು ಸಮಾಧಿ ತೋಡುವವರ ಮುಂದೆ ಅರ್ಧ ತೆರೆದ ಬಾಗಿಲುಗಳಂತಿದ್ದೀರಿ. ಮತ್ತು “ಎಲ್ಲವೂ ನಾಶವಾಗಲು ಅರ್ಹವಾಗಿದೆ” ಎಂಬುದೇ ನಿಮ್ಮ ವಾಸ್ತವ.
ಅಯ್ಯೋ, ಓ ಅಪ್ರಯೋಜಕರೇ, ನೀವು ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಹೇಗೆ ನಿಂತಿದ್ದೀರಿ! ನಿಮ್ಮ ಎಲುಬುಗಳು ಎಷ್ಟು ಸೊರಗಿವೆ! ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅನೇಕರಿಗೆ ಇದು ಸ್ವತಃ ತಿಳಿದಿದೆ.
ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅನೇಕರು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ: “ನಾನು ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಯಾವುದೋ ದೇವರು ನನ್ನಿಂದ ಏನನ್ನೋ ಕದ್ದು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿರಬೇಕು. ತನಗಾಗಿ ಒಂದು ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಸಾಕಾಗುವಷ್ಟು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿರಬೇಕು!”
“ನನ್ನ ಎಲುಬುಗಳ ಬಡತನ ಎಷ್ಟು ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವಾಗಿದೆ!” ಎಂದು ಇಂದಿನ ಅನೇಕ ಜನರು ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.
ಹೌದು, ಓ ಇಂದಿನ ಜನರೇ, ನೀವು ನನಗೆ ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದ ವಿಷಯವಾಗಿದ್ದೀರಿ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನೀವು ನಿಮ್ಮನ್ನೇ ನೋಡಿ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಡುವಾಗ.
ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಆಶ್ಚರ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ ನಾನು ನಗಲಾಗದಿದ್ದಲ್ಲಿ, ನಿಮ್ಮ ತಟ್ಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವ ಅಸಹ್ಯಕರ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ನುಂಗಬೇಕಾಗಿ ಬಂದಲ್ಲಿ, ಅದು ನನಗೆ ದುಃಖಕರವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಆದರೆ ಈಗಿನ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹಗುರವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತೇನೆ, ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಈಗಾಗಲೇ ಭಾರವಾದ ಹೊರೆಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಹೊರೆಯ ಮೇಲೆ ಜೀರುಂಡೆಗಳು ಮತ್ತು ಕೀಟಗಳು ಕುಳಿತರೆ ಅದರಿಂದ ಏನು ತಾನೇ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಾಗುತ್ತದೆ?
ನಿಜವಾಗಿ, ಅದರಿಂದ ನನ್ನ ಹೊರೆ ಹೆಚ್ಚಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಮತ್ತು ನನ್ನ ದೊಡ್ಡ ಆಯಾಸವೂ ನಿಮ್ಮಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಓ ಇಂದಿನ ಜನರೇ.
ಅಯ್ಯೋ, ಈಗ ನನ್ನ ಹಂಬಲದೊಂದಿಗೆ ನಾನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಲಿ? ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪರ್ವತದ ಮೇಲಿಂದಲೂ ನಾನು ಪಿತೃಭೂಮಿಯನ್ನೂ ಮಾತೃಭೂಮಿಯನ್ನೂ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.
ಆದರೆ ನನಗೆ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಒಂದು ಮನೆ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನಗರದಲ್ಲೂ ನಾನು ಅಲೆಮಾರಿಯಾಗಿದ್ದೇನೆ, ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಬಾಗಿಲಲ್ಲೂ ಮತ್ತೆ ಹೊರಡಲು ಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದೇನೆ.
ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನನ್ನ ಹೃದಯ ಸೆಳೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಇಂದಿನ ಜನರು ಈಗ ನನಗೆ ಪರಕೀಯರಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ, ಮತ್ತು ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದ ವಿಷಯವಾಗಿಯೂ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ. ನಾನು ಪಿತ್ರುಭೂಮಿಯಿಂದಲೂ ಹಾಗೂ ಮಾತ್ರುಭೂಮಿಯಿಂದಲೂ ಗಡಿಪಾರಾದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿದೆ.
ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದು ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ನಾಡನ್ನು ಮಾತ್ರ—ಅದು ಇನ್ನೂ ಪತ್ತೆಯಾಗದ ನಾಡು, ಅತ್ಯಂತ ದೂರದ ಸಮುದ್ರಗಳ ಆಚೆ ಇರುವ ನಾಡು. ಆ ನಾಡನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಲೇ ಇರಲು ನಾನು ನನ್ನ ಹಡಗಿನ ಪಟಗಳನ್ನು ಆಜ್ಞಾಪಿಸುತ್ತೇನೆ.
ನನ್ನ ತಂದೆಯರ ಮಗನಾಗಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ: ಮತ್ತು ಈ ಇಂದಿನ ವರ್ತಮಾನಕ್ಕಾಗಿ, ಇಡೀ ಭವಿಷ್ಯದ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ನಾನು ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.
ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡಿದನು ಜರಥುಷ್ಟ್ರ.
0 ಕಾಮೆಂಟ್‌(ಗಳು):
ಕಾಮೆಂಟ್‌ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡಿ