ನನ್ನ ಸಮುದ್ರದ ತಳವು ಪ್ರಶಾಂತವಾಗಿದೆ: ಅದು ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದ ರಾಕ್ಷಸರನ್ನು ಅಡಗಿಸಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದೆ ಎಂದು ಯಾರು ತಾನೆ ಊಹಿಸಬಲ್ಲರು!
ನನ್ನ ಆಳವು ನಿಶ್ಚಲವಾಗಿದೆ: ಆದರೆ ಅದು ಈಜಾಡುವ ನಿಗೂಢಗಳಿಂದ ಮತ್ತು ನಗುವಿನಿಂದ ಮಿನುಗುತ್ತಿದೆ.
ಇಂದು ನಾನು ಒಬ್ಬ ಉದಾತ್ತನನ್ನು ಕಂಡೆ, ಒಬ್ಬ ಗಂಭೀರ ಪುರುಷನನ್ನು, ಚೇತನದ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಿಯನ್ನು: ಓ, ಅವನ ವಿಕಾರತೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ನನ್ನ ಆತ್ಮವು ಎಷ್ಟು ನಕ್ಕಿತು!
ತನ್ನ ಬೇಟೆಯಲ್ಲಿ ಪಡೆದ ವಿಕಾರವಾದ ಸತ್ಯಗಳಿಂದ ಆವೃತನಾಗಿ, ಮತ್ತು ಹರಿದುಹೋದ ಉಡುಪುಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧನಾಗಿ; ಅವನ ಮೇಲೆ ಅನೇಕ ಮುಳ್ಳುಗಳು ನೇತಾಡುತ್ತಿದ್ದವು—ಆದರೆ ನನಗೆ ಯಾವುದೇ ಗುಲಾಬಿ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ.
ಅವನು ಇನ್ನೂ ನಗುವುದನ್ನಾಗಲಿ ಸೌಂದರ್ಯದ ಕುರಿತಾಗಲೀ ಕಲಿತಿರಲಿಲ್ಲ. ಜ್ಞಾನದ ಕಾಡಿನಿಂದ ಅವನು ಮಂಕಾದ ಮನಸ್ಸಿನೊಂದಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದ್ದ.
ಅವನು ಕಾಡುಮೃಗಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೋರಾಡಿ ಹಿಂದಿರುಗಿದ್ದರೂ, ಅವನ ಗಾಂಭೀರ್ಯದೊಳಗಿಂದ ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಕಾಡುಮೃಗ ಇಣುಕಿ ನೋಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ಇನ್ನೂ ಬೇಟೆಗೆ ಸಿಗಲಾರದ ಮೃಗವಾಗಿತ್ತು.
ಜಿಗಿಯಲು ಸಿದ್ಧವಾಗಿರುವ ಹುಲಿಯಂತೆ ಅವನು ಯಾವಾಗಲೂ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದ. ಆದರೆ ಇಂತಹ ಉದ್ವಿಗ್ನಗೊಂಡ ಆತ್ಮಗಳನ್ನು ನಾನು ಇಷ್ಟಪಡುವುದಿಲ್ಲ; ತಮ್ಮಲ್ಲೇ ಮಗ್ನರಾಗಿರುವವರನ್ನು ನನ್ನ ಅಭಿರುಚಿ ಇಷ್ಟಪಡುವುದಿಲ್ಲ.
ಮಿತ್ರರೇ, ಅಭಿರುಚಿಯ ಬಗ್ಗೆ ವಾದವಿರಬಾರದು ಎಂದು ನೀವು ಹೇಳುತ್ತೀರಾ? ಆದರೆ ಇಡೀ ಜೀವನವೇ ಅಭಿರುಚಿ ಮತ್ತು ಮೌಲ್ಯಮಾಪನಗಳ ಕುರಿತಾದ ವಾದವಾಗಿದೆ.
ಅಭಿರುಚಿ: ಅದು ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತೂಕವೂ ಹೌದು, ತಕ್ಕಡಿಯೂ ಹೌದು, ತೂಕಮಾಡುವವನೂ ಹೌದು. ತೀರ್ಪು ಮತ್ತು ಮೌಲ್ಯದ ಇಂತಹ ಹೋರಾಟಗಳಿಲ್ಲದೆ ಬದುಕಲು ಬಯಸುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಜೀವಿಗೂ ಧಿಕ್ಕಾರವಿರಲಿ!
ಈ ಉದಾತ್ತನು ತನ್ನ ಉದಾತ್ತತೆಯಿಂದಲೇ ಒಮ್ಮೆ ಆಯಾಸಗೊಂಡರೆ, ಆಗ ಮಾತ್ರ ಅವನ ಸೌಂದರ್ಯ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಆಗ ಮಾತ್ರ ನಾನು ಅವನನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸಿ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಮೆಚ್ಚುತ್ತೇನೆ.
ಮತ್ತು ಅವನು ತನ್ನಿಂದ ತಾನೇ ಮುಖ ತಿರುಗಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಮಾತ್ರ ಅವನು ತನ್ನದೇ ಆದ ನೆರಳನ್ನು ದಾಟಬಲ್ಲನು—ಮತ್ತು ಸತ್ಯವಾಗಿ! ತನ್ನದೇ ಆದ ಸೂರ್ಯನೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಬಲ್ಲನು.
ಅವನು ತುಂಬಾ ದೀರ್ಘಕಾಲ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾನೆ. ಈ ಆತ್ಮಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಿಯ ಕೆನ್ನೆಗಳು ಬಿಳಿಚಿಕೊಂಡಿವೆ. ತನ್ನ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲೇ ಅವನು ಬಹುತೇಕ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲಿದ್ದಾನೆ.
ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ತಿರಸ್ಕಾರವಿದೆ, ಮತ್ತು ಅವನ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಅಸಹ್ಯ ಅಡಗಿದೆ. ಸರಿ, ಈಗ ಅವನು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆ; ಆದರೆ ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುವುದನ್ನು ಇನ್ನೂ ಕಲಿತಿಲ್ಲ.
ಅವನು ಎತ್ತಿನಂತಾಗಬೇಕು. ಅವನ ಸಂತೋಷವು ಭೂಮಿಯ ಪರಿಮಳವನ್ನು ಹೊಂದಿರಬೇಕು, ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ತಿರಸ್ಕಾರದ ವಾಸನೆಯಲ್ಲ.
ನಾನು ಅವನನ್ನು ಬಿಳಿ ಎತ್ತಿನಂತೆ ನೋಡಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ—ನೇಗಿಲಿನ ಮುಂದೆ ನಡೆಯುತ್ತಾ ಉಸಿರೆಳೆದು ಕೂಗುವ ಎತ್ತಿನಂತೆ. ಅದರ ಕೂಗು ಸಹ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ಎಲ್ಲ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಶ್ಲಾಘಿಸುವಂತಿರಬೇಕು!
ಅವನ ಮುಖಭಾವವು ಇನ್ನೂ ಕತ್ತಲೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದೆ; ಅವನ ಕೈಯ ನೆರಳು ಅದರ ಮೇಲೆ ನರ್ತಿಸುತ್ತಿದೆ. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳ ದೃಷ್ಟಿ ಇನ್ನೂ ನೆರಳಿನಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿದೆ.
ಅವನ ಕಾರ್ಯವೇ ಅವನ ಮೇಲೆ ನೆರಳಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದೆ. ಅವನು ಮಾಡಿದ ಕಾರ್ಯ ಅವನ ನಿಜಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿದೆ. ಅವನು ಇನ್ನೂ ತನ್ನ ಕಾರ್ಯವನ್ನೇ ಮೀರಿ ಬೆಳೆದಿಲ್ಲ.
ನಿಜವಾಗಿ, ಅವನಲ್ಲಿರುವ ಎತ್ತಿನಂತಹ ಭುಜಗಳನ್ನು ನಾನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇನೆ; ಆದರೆ ಈಗ ಅವನಲ್ಲಿ ನಾನು ದೇವದೂತನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನೂ ನೋಡಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.
ಅವನು ಇನ್ನೂ ತನ್ನ ವೀರಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ಮರೆಯಬೇಕಾಗಿದೆ. ಅವನು ಕೇವಲ ಉದಾತ್ತನಾಗಿರದೆ, ಇನ್ನೂ ಉನ್ನತ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಏರಬೇಕು. ಸಂಕಲ್ಪವೇ ಇಲ್ಲದ ಅವನನ್ನು ಸ್ವತಃ ಆಕಾಶವೇ ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಬೇಕು.
ಅವನು ರಾಕ್ಷಸರನ್ನು ಜಯಿಸಿದ್ದಾನೆ ಮತ್ತು ಒಗಟುಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಆದರೆ ಈಗ ಅವನು ಆ ರಾಕ್ಷಸರನ್ನೂ ಒಗಟುಗಳನ್ನೂ ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸಬೇಕು. ಅವುಗಳನ್ನು ಸ್ವರ್ಗದ ಮಕ್ಕಳನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಬೇಕು.
ಅವನ ಜ್ಞಾನವು ಇನ್ನೂ ನಗುವುದನ್ನೂ ಅಸೂಯೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗುವುದನ್ನೂ ಕಲಿತಿಲ್ಲ. ಅವನ ಉಕ್ಕಿ ಹರಿಯುವ ಉತ್ಸಾಹವು ಇನ್ನೂ ಸೌಂದರ್ಯದ ಮೂಲಕ ಶಾಂತವಾಗಿಲ್ಲ.
ನಿಜವಾಗಿ, ಸತ್ಯವಾಗಿ, ಅವನ ಹಂಬಲವು ಕೇವಲ ತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ಕೊನೆಗೊಂಡು ಮರೆಯಾಗಬಾರದು, ಬದಲಿಗೆ ಸೌಂದರ್ಯದಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾಗಬೇಕು!. ಸೌಂದರ್ಯಮಯವಾದ ಸೊಗಸು ಮಹಾತ್ಮರ ಉದಾರತೆಯ ಭಾಗವಾಗಿದೆ.
ವೀರನು ತನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯಬೇಕು. ತನ್ನ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯ ಅಗತ್ಯವನ್ನೂ ಮೀರಲು ಅವನು ಕಲಿಯಬೇಕು.
ಆದರೆ ವೀರನಿಗೆ ಸೌಂದರ್ಯವೇ ಅತ್ಯಂತ ಕಠಿಣವಾದದ್ದು. ಕೇವಲ ತೀವ್ರ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ತಲುಪಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚು ಅಥವಾ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆ—ನಿಖರವಾಗಿ ಆ ಸಣ್ಣ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತದೆ.
ಓ ಉದಾತ್ತರೇ, ಸಡಿಲಗೊಂಡ ಸ್ನಾಯುಗಳೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ನಿಯಂತ್ರಣವಿಲ್ಲದ ಸಂಕಲ್ಪದೊಂದಿಗೆ ನಿಲ್ಲುವುದು ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ಅತ್ಯಂತ ಕಠಿಣವಾದ ಸಂಗತಿಯಾಗಿದೆ.
ಶಕ್ತಿಯು ಸೌಮ್ಯವಾಗಿ ಕಾಣಬಹುದಾದ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಇಳಿದಾಗ, ಆ ಇಳಿಕೆಯನ್ನು ನಾನು ಸೌಂದರ್ಯವೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತೇನೆ.
ಓ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯೇ, ಎಲ್ಲರಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ನಾನು ನಿನ್ನಿಂದ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ನಿನ್ನ ಒಳ್ಳೆಯತನವೇ ನಿನ್ನ ಕೊನೆಯ ಸ್ವಯಂ-ವಿಜಯವಾಗಲಿ.
ನೀನು ಎಲ್ಲಾ ವಿಧದ ಕೆಟ್ಟತನಕ್ಕೂ ಸಮರ್ಥನೆಂದು ನಾನು ಈಗಾಗಲೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ನಿನ್ನಿಂದ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಒಳ್ಳೆಯತನವನ್ನೂ ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತೇನೆ.
ನಿಜವಾಗಿ, ತಮ್ಮ ಉಗುರುಗಳು ದುರ್ಬಲವಾಗಿರುವುದರಿಂದಲೇ ತಾವು ಒಳ್ಳೆಯವರು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವ ಬಲಹೀನರನ್ನು ನೋಡಿ ನಾನು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ನಕ್ಕಿದ್ದೇನೆ.
ನೀನು ಗೋಪುರದ ಕಂಬದ ಸದ್ಗುಣವನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಕು. ಅದು ಎಷ್ಟು ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಏರುತ್ತದೆಯೋ ಅಷ್ಟು ಸುಂದರವಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಸೊಗಸಾಗುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಒಳಗಿನಿಂದ ಅದು ಇನ್ನಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿಯೂ ಭಾರವನ್ನು ಹೊರುವಷ್ಟು ಶಕ್ತಿಯುತವಾಗಿಯೂ ಆಗುತ್ತದೆ.
ಹೌದು, ಓ ಉದಾತ್ತನೇ, ಒಂದು ದಿನ ನೀನೂ ಸುಂದರನಾಗುವೆ. ಆಗ ನೀನು ನಿನ್ನ ಸೌಂದರ್ಯದ ಮುಂದೆ ಕನ್ನಡಿಯನ್ನು ಹಿಡಿಯುವೆ.
ಆಗ ನಿನ್ನ ಆತ್ಮವು ದೈವಿಕ ಹಂಬಲಗಳಿಂದ ನಡುಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಅಹಂಕಾರದಲ್ಲಿಯೂ ಆರಾಧನೆಯ ಭಾವವಿರುತ್ತದೆ.
ಏಕೆಂದರೆ ಆತ್ಮದ ರಹಸ್ಯವೇ ಇದು: ವೀರನು ಅದನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ, ಅತಿಮಾನವನು ಅದರ ಕನಸುಗಳೊಳಗೆ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡಿದನು ಜರಥುಷ್ಟ್ರ.
0 ಕಾಮೆಂಟ್‌(ಗಳು):
ಕಾಮೆಂಟ್‌ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡಿ