24. ಸಂತೋಷದ ದ್ವೀಪಗಳಲ್ಲಿ

ಮರಗಳಿಂದ ಅಂಜೂರದ ಹಣ್ಣುಗಳು ಉದುರುತ್ತಿವೆ, ಅವು ಸಿಹಿಯಾಗಿವೆ; ಅವು ಬೀಳುವಾಗ ಅವುಗಳ ಕೆಂಪು ಸಿಪ್ಪೆಗಳು ಒಡೆಯುತ್ತಿವೆ. ಹಣ್ಣಾದ ಅಂಜೂರಗಳಿಗೆ ನಾನು ಉತ್ತರ ಮಾರುತದಂತೆ.

ಹಾಗೆಯೇ, ನನ್ನ ಮಿತ್ರರೇ, ಈ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳು ನಿಮಗಾಗಿ ಅಂಜೂರದ ಹಣ್ಣುಗಳಂತೆ ಬೀಳುತ್ತವೆ: ಈಗ ಅವುಗಳ ರಸವನ್ನು ಮತ್ತು ಸಿಹಿಯಾದ ಸತ್ವವನ್ನು ಹೀರಿಕೊಳ್ಳಿ! ಸುತ್ತಲೂ ಶರತ್ಕಾಲದ ಸೊಬಗು, ನಿರ್ಮಲವಾದ ಆಕಾಶ ಮತ್ತು ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಸಮಯ.

ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲೂ ಎಷ್ಟು ಸಮೃದ್ಧಿ ಇದೆ ನೋಡಿ! ಈ ಅಧಿಕತೆಯಿಂದ ದೂರದ ಸಮುದ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡುವುದು ಸುಂದರ.

ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಜನರು ದೂರದ ಸಮುದ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ 'ದೇವರು' ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು; ಈಗ ನಾನು ನಿಮಗೆ 'ಅತಿಮಾನವ' ಎಂದು ಹೇಳಲು ಕಲಿಸಿದ್ದೇನೆ.

ದೇವರು ಎಂಬುದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಊಹೆ: ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಊಹೆಗಳು ನಿಮ್ಮ ಸೃಜನಶೀಲ ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಮೀರಿ ಹೋಗಬಾರದು ಎಂದು ನಾನು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.

ನೀವು ದೇವರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? — ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ, ದಯವಿಟ್ಟು ಎಲ್ಲಾ ದೇವರುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮೌನವಾಗಿರಿ! ಆದರೆ ನೀವು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಅತಿಮಾನವನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಬಹುದು.

ನೀವು ಸ್ವತಃ ಅಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ನನ್ನ ಸಹೋದರರೇ, ನೀವು ಅತಿಮಾನವನ ಪೂರ್ವಜರಾಗಬಹುದು: ಅದೇ ನಿಮ್ಮ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸೃಷ್ಟಿ.

ದೇವರು ಒಂದು ಊಹೆ: ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಊಹೆಯು ಕೇವಲ ಗ್ರಹಿಸಬಹುದಾದ ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗಿರಲಿ ಎಂದು ನಾನು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.

ನೀವು ದೇವರನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? — ಆದರೆ ಇದರ ಅರ್ಥ: ಎಲ್ಲವೂ ಮಾನವೀಯವಾಗಬೇಕು—ಚಿಂತಿಸಬಹುದಾದ, ಕಾಣಬಹುದಾದ, ಅನುಭವಿಸಬಹುದಾದ. ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿ!

ಮತ್ತು ನೀವು ಯಾವುದನ್ನು 'ಜಗತ್ತು' ಎಂದು ಕರೆದಿದ್ದೀರೋ ಅದು ನಿಮ್ಮಿಂದಲೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರಬೇಕು: ಅದು ನಿಮ್ಮ ತರ್ಕ, ನಿಮ್ಮ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ, ನಿಮ್ಮ ಇಚ್ಛೆ ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯೇ ಆಗಬೇಕು! ಮತ್ತು ಸತ್ಯವಾಗಿಯೂ, ಓ ವಿವೇಚನಾಶೀಲರೇ, ಅದು ನಿಮ್ಮ ಪರಮಾನಂದಕ್ಕಾಗಿ ಇರಲಿ!

ನೀವು ಈ ಭರವಸೆಯಿಲ್ಲದೆ ಬದುಕನ್ನು ಹೇಗೆ ಸಹಿಸಬಲ್ಲಿರಿ? ನೀವು ಅಜ್ಞೇಯದಲ್ಲಿಯೂ ಅತಾರ್ಕಿಕದಲ್ಲಿಯೂ ಹುಟ್ಟಿರಬಾರದು.

ಆದರೆ ನನ್ನ ಮಿತ್ರರೇ, ನಾನು ನನ್ನ ಹೃದಯವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ ತೆರೆದಿಡುತ್ತೇನೆ: ಒಂದು ವೇಳೆ ದೇವರುಗಳೇ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ, ನಾನು ದೇವರಲ್ಲದಿರುವುದನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ! ಆದ್ದರಿಂದ ದೇವರುಗಳಿಲ್ಲ.

ಹೌದು, ಈ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ನಾನೇ ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ; ಈಗ ಆ ನಿರ್ಣಯವೇ ನನ್ನನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿದೆ.—

ದೇವರು ಒಂದು ಊಹೆ; ಆದರೆ ಆ ಊಹೆಯ ನೋವನ್ನು ಯಾರು ಸಹಿಸಬಲ್ಲರು? ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ಹದ್ದಿನಿಂದ ಹಾರಾಟವನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವೇ?

ದೇವರು ಎಂಬುದು ಒಂದು ಕಲ್ಪನೆ—ಅದು ನೇರವಾದುದನ್ನೆಲ್ಲಾ ವಕ್ರಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ನೆಟ್ಟಗೆ ನಿಂತಿರುವುದೆಲ್ಲವೂ ತೂರಾಡುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಏನು? ಕಾಲವೇ ಇಲ್ಲವಾಗುವುದೇ ಮತ್ತು ನಾಶವಾಗುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ಬರೀ ಸುಳ್ಳಾಗುವುದೇ?

ಇಂತಹ ಯೋಚನೆ ಮಾನವನ ಕೈಕಾಲುಗಳಿಗೆ ಗೊಂದಲ ಮತ್ತು ತಲೆತಿರುಗುವಿಕೆಯನ್ನುಂಟು ಮಾಡುತ್ತದೆ, ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ವಾಕರಿಕೆ ತರುತ್ತದೆ: ಸತ್ಯವಾಗಿಯೂ, ಇಂತಹದನ್ನು ಊಹಿಸುವುದನ್ನು ನಾನು 'ತೂರಾಡುವ ಕಾಯಿಲೆ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತೇನೆ.

ಏಕಮಾತ್ರ ಸತ್ಯ, ಪರಿಪೂರ್ಣತೆ, ಸ್ಥಿರ, ತೃಪ್ತ ಮತ್ತು ಅಮರತ್ವದ ಕುರಿತಾದ ಎಲ್ಲಾ ಬೋಧನೆಗಳನ್ನು ನಾನು ಕೆಟ್ಟದ್ದು ಮತ್ತು ಮಾನವದ್ವೇಷಿ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತೇನೆ!

ಅಮರವಾದದ್ದೆಲ್ಲವೂ—ಅದು ಕೇವಲ ಒಂದು ರೂಪಕ ಮಾತ್ರ, ಮತ್ತು ಕವಿಗಳು ಅತಿಯಾಗಿ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.—

ಆದರೆ ಕಾಲದ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತು ಬದಲಾವಣೆಯ ಬಗ್ಗೆ ರೂಪಕಗಳು ಮಾತನಾಡಲಿ: ಅವು ಎಲ್ಲಾ ಕ್ಷಣಿಕ ವಿಚಾರಗಳಿಗೆ ನೀಡುವ ಪ್ರಶಂಸೆ ಮತ್ತು ಸಮರ್ಥನೆಯಾಗಿರಲಿ!

ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದು—ಅದು ನೋವಿನಿಂದ ದೊರೆಯುವ ದೊಡ್ಡ ವಿಮೋಚನೆ ಮತ್ತು ಜೀವನವನ್ನು ಹಗುರಾಗಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು ಪ್ರಕಟಗೊಳ್ಳಲು, ನೋವು ಮತ್ತು ಬಹಳಷ್ಟು ರೂಪಾಂತರದ ಅಗತ್ಯವಿದೆ.

ಹೌದು, ಓ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತರೇ, ನಿಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಕಹಿ ಸಾವುಗಳು ಇರಲೇಬೇಕು! ನೀವು ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ಷಣಿಕ ವಸ್ತುಗಳ ಪರವಾದ ಸಮರ್ಥಕರಾಗುತ್ತೀರಿ.

ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನೇ ಸ್ವತಃ ನವಜಾತ ಶಿಶುವಾಗಬೇಕೆಂದರೆ, ಅವನು ಹೆರಿಗೆಯ ನೋವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವ ತಾಯಿಯಾಗಲು ಸಿದ್ಧನಿರಬೇಕು ಮತ್ತು ಆ ನೋವನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಸತ್ಯವಾಗಿಯೂ, ನಾನು ನೂರಾರು ಆತ್ಮಗಳ ಮೂಲಕ, ನೂರಾರು ತೊಟ್ಟಿಲುಗಳ ಮೂಲಕ ಮತ್ತು ಹೆರಿಗೆಯ ನೋವುಗಳ ಮೂಲಕ ಸಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ಅನೇಕ ವಿದಾಯಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ; ಆ ಹೃದಯ ಒಡೆಯುವ ಕೊನೆಯ ಕ್ಷಣಗಳು ನನಗೆ ಗೊತ್ತು.

ನನ್ನ ಸೃಜನಶೀಲ ಇಚ್ಛೆ, ನನ್ನ ವಿಧಿ ಹಾಗೆಯೇ ಬಯಸುತ್ತದೆ. ಅಥವಾ ನಿಮಗೆ ಇನ್ನೂ ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ: ನನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯೇ ಅಂತಹ ವಿಧಿಯನ್ನು ಬಯಸುತ್ತದೆ.

ನನ್ನಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ಭಾವನೆಗಳು ನೋವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿವೆ ಮತ್ತು ಸೆರೆಯಲ್ಲಿದೆ: ಆದರೆ ನನ್ನ ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿಯು ಯಾವಾಗಲೂ ನನ್ನ ವಿಮೋಚಕನಾಗಿ ಮತ್ತು ಸಾಂತ್ವನಕಾರನಾಗಿ ನನ್ನ ಬಳಿ ಬರುತ್ತದೆ.

ಇಚ್ಛಿಸುವುದು ವಿಮೋಚನೆ ನೀಡುತ್ತದೆ: ಇದು ಇಚ್ಛೆ ಮತ್ತು ವಿಮೋಚನೆಯ ನಿಜವಾದ ಸಿದ್ಧಾಂತ—ಜರತುಷ್ಟ್ರನು ನಿಮಗೆ ಇದನ್ನು ಬೋಧಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.

ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಇಚ್ಛಿಸದಿರುವುದು, ಮೌಲ್ಯೀಕರಿಸದಿರುವುದು ಮತ್ತು ಸೃಷ್ಟಿಸದಿರುವುದು! ಅಯ್ಯೋ, ಅಂತಹ ದೊಡ್ಡ ದೌರ್ಬಲ್ಯವು ನನ್ನಿಂದ ಎಂದಿಗೂ ದೂರವಿರಲಿ!

ತಿಳಿವಳಿಕೆ ಪಡೆಯುವುದರಲ್ಲೂ ನಾನು ನನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯ ಸೃಜನಶೀಲ ಆನಂದವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಅನುಭವಿಸುತ್ತೇನೆ; ಮತ್ತು ನನ್ನ ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶತೆ ಇದ್ದರೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಅದರಲ್ಲಿರುವ ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಹಂಬಲ.

ಈ ಇಚ್ಛೆ ನನ್ನನ್ನು ದೇವರಿಂದ ದೂರ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದೆ; ಒಂದು ವೇಳೆ ದೇವರೇ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ, ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಇನ್ನೇನು ಉಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು!

ಆದರೆ ನನ್ನ ತೀವ್ರವಾದ ಸೃಜನಶೀಲ ಇಚ್ಛೆಯು ನನ್ನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮಾನವನ ಕಡೆಗೆ ತಳ್ಳುತ್ತದೆ; ಅದು ಸುತ್ತಿಗೆಯನ್ನು ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಹೊಡೆಯುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಓ ಮಾನವರೇ, ಕಲ್ಲಿನೊಳಗೆ ನನಗಾಗಿ ಒಂದು ಚಿತ್ರವು ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿದೆ, ನನ್ನ ದರ್ಶನಗಳ ಚಿತ್ರವದು! ಅಯ್ಯೋ, ಅದು ಅತ್ಯಂತ ಕಠಿಣವಾದ, ಅಸಹ್ಯವಾದ ಕಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿದೆಯಲ್ಲಾ!

ಈಗ ನನ್ನ ಸುತ್ತಿಗೆ ಅದರ ಸೆರೆಮನೆಯ ವಿರುದ್ಧ ನಿರ್ದಯವಾಗಿ ಪ್ರಹರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಕಲ್ಲಿನ ಚೂರುಗಳು ಸಿಡಿಯುತ್ತಿವೆ: ಅದರಿಂದ ನನಗೇನಾಗಬೇಕಿದೆ?

ನಾನು ಅದನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುತ್ತೇನೆ: ಏಕೆಂದರೆ ಒಂದು ನೆರಳು ನನ್ನ ಬಳಿ ಬಂದಿತು—ಅತ್ಯಂತ ಶಾಂತವಾದ ಮತ್ತು ಹಗುರವಾದ ವಸ್ತು ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಬಳಿ ಬಂದಿತು!

ಅತಿಮಾನವನ ಸೌಂದರ್ಯವು ಒಂದು ನೆರಳಿನಂತೆ ನನ್ನ ಬಳಿ ಬಂದಿತು. ಓ ನನ್ನ ಸಹೋದರರೇ! ಈಗ ದೇವರುಗಳಾದರೂ ಏನು!—

ಹೀಗೆ ಜರತುಷ್ಟ್ರನು ನುಡಿದನು.