ಇದಾದ ನಂತರ ಜರಥುಷ್ಟ್ರನು ಮತ್ತೆ ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ, ತನ್ನ ಗುಹೆಯ ಏಕಾಂತಕ್ಕೆ ಮರಳಿದನು, ಮತ್ತು ಮಾನವರಿಂದ ದೂರವಿದ್ದು, ಬೀಜ ಬಿತ್ತಿದ ನಂತರ ಫಸಲಿಗಾಗಿ ಕಾದ ರೈತನಂತೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದನು. ಆದರೆ ಅವನ ಆತ್ಮ ಅಸಹನೆಯಿಂದ ತುಂಬಿತು ಮತ್ತು ತಾನು ಪ್ರೀತಿಸಿದವರಿಗಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸಿತು; ಏಕೆಂದರೆ ಅವರಿಗೆ ನೀಡಲು ಅವನ ಬಳಿ ಇನ್ನೂ ಬಹಳಷ್ಟಿತ್ತು. ಏಕೆಂದರೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತೆರೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಕೈಯನ್ನು ಮುಚ್ಚುವುದು ಮತ್ತು ನೀಡುವವನಾಗಿ ವಿನಮ್ರತೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಕಷ್ಟಕರ.
ಹೀಗೆ ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ಹಲವು ತಿಂಗಳುಗಳು ಮತ್ತು ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದವು; ಈ ನಡುವೆ ಅವನ ಜ್ಞಾನ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಲೇ ಹೋಯಿತು, ಮತ್ತು ಅದರ ಹೇರಳತೆಯಿಂದ ಅವನಿಗೆ ನೋವುಂಟಾಯಿತು.
ಒಂದು ಮುಂಜಾನೆ, ಬೆಳಗಿನ ಸೂರ್ಯೋದಯಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ಅವನು ಎದ್ದನು; ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ದೀರ್ಘವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿ, ಕೊನೆಗೆ ತನ್ನ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು:
ನನ್ನ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಏಕೆ ಇಷ್ಟು ಹೆದರಿದೆನು? ನನಗೇಕೆ ಎಚ್ಚರವಾಯಿತು? ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಒಂದು ಮಗು ಬಂದು, ಒಂದು ಕನ್ನಡಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲವೇ?
“ಓ ಜರಥುಷ್ಟ್ರಾ,” ಎಂದು ಮಗು ನನಗೆ ಹೇಳಿತು, “ನಿನ್ನನ್ನು ನೀನು ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿಕೋ!”
ಆದರೆ ನಾನು ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದಾಗ, ನಾನು ಕೂಗಿಕೊಂಡೆ; ನನ್ನ ಹೃದಯ ತೀವ್ರವಾಗಿ ತಡಬಡಿಸಿತು: ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ನನ್ನನ್ನೇ ಅಲ್ಲ, ಒಂದು ವಿಕೃತ ಮುಖಭಾವ ಮತ್ತು ವ್ಯಂಗ್ಯದ ನಗುವನ್ನು ಕಂಡೆ.
ನಿಜವಾಗಿ, ನನಗೆ ಈ ಕನಸಿನ ಸೂಚನೆಯನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ: ನನ್ನ ಉಪದೇಶಗಳು ಅಪಾಯದಲ್ಲಿವೆ; ಕಳೆಗಳು ಗೋಧಿಯಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸುತ್ತಿವೆ!
ನನ್ನ ಶತ್ರುಗಳು ಬಲಿಷ್ಟರಾಗಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಉಪದೇಶದ ರೂಪವನ್ನು ವಿಕೃತಗೊಳಿಸಿದ್ದಾರೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ನೀಡಿದ ಉಡುಗೊರೆಗಳಿಗಾಗಿ ನನ್ನ ಪ್ರಿಯರು ನಾಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ.
ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರು ಕಳೆದುಹೋಗಿದ್ದಾರೆ; ಈಗ ಅವರನ್ನು ಮತ್ತೆ ಹುಡುಕುವ ಸಮಯ ಬಂದಿದೆ!
ಈ ಮಾತುಗಳೊಂದಿಗೆ ಜರಥುಷ್ಟ್ರನು ಎದ್ದು ನಿಂತನು; ಆದರೆ ನೋವಿನಿಂದ ಬಳಲುವವನಂತೆ ಅಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಆತ್ಮದ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಪ್ರಭಾವಿತನಾದ ದೃಷ್ಟಿವಂತ ಮತ್ತು ಗಾಯಕನಂತೆ. ಅವನ ಗರುಡ ಮತ್ತು ಹಾವು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದವು; ಏಕೆಂದರೆ ಒಂದು ಹೊಸ ಸಂತೋಷ ಅವನ ಮುಖವನ್ನು ಬೆಳಗಿನ ಕಿರಣಗಳಂತೆ ಆವರಿಸಿತು.
“ನನ್ನ ಪ್ರಾಣಿಗಳೇ, ನನಗೆ ಏನಾಯಿತು?” ಎಂದು ಜರಥುಷ್ಟ್ರನು ಹೇಳಿದನು. “ನಾನು ಬದಲಾಗಿಲ್ಲವೇ? ಸಂತೋಷವು ಗಾಳಿಯ ಚಂಡಮಾರುತದಂತೆ ನನ್ನೊಳಗೆ ಬಂದಿಲ್ಲವೇ?
ನನ್ನ ಸಂತೋಷ ಮೂರ್ಖತನದಿಂದ ಕೂಡಿದೆ, ಮತ್ತು ಅದು ಮೂರ್ಖತನದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತದೆ: ಅದಕ್ಕಿನ್ನೂ ಪ್ರಭುದ್ದತೆ ಬಂದಿಲ್ಲ— ಸಹನೆ ತೋರಿಸಿ!
ನನ್ನ ಸಂತೋಷದಿಂದಲೇ ನಾನು ಗಾಯಗೊಂಡಿದ್ದೇನೆ: ಎಲ್ಲ ದುಃಖಿತರೂ ನನಗೆ ವೈದ್ಯರಾಗಲಿ!
ನಾನು ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಬಹುದು, ಮತ್ತು ನನ್ನ ಶತ್ರುಗಳ ಬಳಿಗೂ! ಜರಥುಷ್ಟ್ರನು ಮತ್ತೆ ಮಾತನಾಡಬಹುದು, ನೀಡಬಹುದು, ಮತ್ತು ತನ್ನ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ತೋರಿಸಬಹುದು!
ನನ್ನ ಅಸಹನೆಯ ಪ್ರೀತಿ ನದಿಗಳಂತೆ ಹರಿಯುತ್ತಿದೆ—ಸೂರ್ಯೋದಯ ಮತ್ತು ಸೂರ್ಯಾಸ್ತದ ಕಡೆಗೆ. ಮೌನ ಪರ್ವತಗಳಿಂದ ಮತ್ತು ನೋವಿನ ಬಿರುಗಾಳಿಗಳಿಂದ, ನನ್ನ ಆತ್ಮ ಕಣಿವೆಗಳ ಕಡೆಗೆ ಹರಿಯುತ್ತಿದೆ.
ಬಹಳ ಕಾಲ ನಾನು ದೂರವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ; ಬಹಳ ಕಾಲ ಏಕಾಂತ ನನ್ನನ್ನು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟಿತ್ತು—ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಮೌನವಾಗಿರುವುದನ್ನು ಮರೆತಿದ್ದೇನೆ.
ನಾನು ಈಗ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ “ಮಾತು” ಆಗಿದ್ದೇನೆ—ಎತ್ತರದ ಕಲ್ಲುಗಳಿಂದ ಹರಿಯುವ ಹೊಳೆಯ ಗದ್ದಲದಂತೆ; ನನ್ನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನಾನು ಕಣಿವೆಗಳ ಕಡೆಗೆ ಹರಿಸಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.
ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಹೊಳೆ ಅಪರಿಚಿತ ದಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಹರಿಯಲಿ! ಯಾವ ಹೊಳೆಯೂ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ತಲುಪದೇ ಇರಲಾರದು.
ನನ್ನೊಳಗೆ ಒಂದು ಸರೋವರವಿದೆ—ಸ್ವತಂತ್ರ ಮತ್ತು ಶಾಂತ; ಆದರೆ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಹೊಳೆ ಅದನ್ನೂ ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಸಮುದ್ರದ ಕಡೆಗೆ ಹರಿಯುತ್ತಿದೆ.
ನಾನು ಹೊಸ ದಾರಿಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದಿದ್ದೇನೆ, ಹೊಸ ಮಾತುಗಳು ನನ್ನೊಳಗೆ ಬರುತ್ತಿವೆ; ಎಲ್ಲಾ ಸೃಜನಶೀಲರಂತೆ, ಹಳೆಯ ಭಾಷೆಗಳು ನನಗೆ ಬೇಸರ ತಂದಿವೆ. ನನ್ನ ಆತ್ಮ ಹಳೆಯ ಹೆಜ್ಜೆಗುರುತುಗಳ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ.
ನನ್ನ ಮಾತುಗಳು ನಿಧಾನವಾಗಿವೆ—ಓ ಚಂಡಮಾರುತವೇ, ನಿನ್ನ ರಥಕ್ಕೆ ನಾನು ಹಾರುತ್ತೇನೆ! ನಿನ್ನನ್ನೂ ನಾನು ನನ್ನ ಕೋಪದಿಂದ ಚಲಿಸುತ್ತೇನೆ!
ಒಂದು ಕೂಗಾಟದಂತೆ ಮತ್ತು ಹರ್ಷೋದ್ಗಾರದಂತೆ, ನಾನು ವಿಶಾಲ ಸಮುದ್ರಗಳನ್ನು ದಾಟುತ್ತೇನೆ—ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರು ಇರುವ ಸಂತೋಷದ ದ್ವೀಪಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವವರೆಗೆ.
ಅವರ ನಡುವೆ ನನ್ನ ಶತ್ರುಗಳೂ ಇರುತ್ತಾರೆ! ಈಗ ನಾನು ಮಾತನಾಡಬಹುದಾದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನನ್ನೂ ನಾನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇನೆ! ನನ್ನ ಶತ್ರುಗಳೂ ನನ್ನ ಸಂತೋಷದ ಭಾಗವೇ.
ನಾನು ನನ್ನ ಅತಿ ಉಗ್ರ ಕಾಡುಕುದುರೆಯ ಮೇಲೆ ಏರಲು ಬಯಸಿದಾಗ, ನನ್ನ ಈಟಿಯು ನನಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ—ಅದು ನನ್ನ ಪಾದದ ನಿಷ್ಠಾವಂತ ಸಹಾಯಕ.
ನಾನು ಅದನ್ನು ನನ್ನ ಶತ್ರುಗಳ ಕಡೆ ಎಸೆಯುತ್ತೇನೆ! ಮತ್ತು ಅವರಿಗೆ ಕೃತಜ್ಞನಾಗಿದ್ದೇನೆ—ಏಕೆಂದರೆ ಅವರ ಮೇಲೆ ನಾನು ಅದನ್ನು ಎಸೆಯಲು ಸಾಧ್ಯಮಾಡಿಕೊಟ್ಟದ್ದಕ್ಕಾಗಿ!
ನನ್ನ ಮೋಡದ ಒತ್ತಡ ತುಂಬಾ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ; ಮಿಂಚಿನ ನಗುವಿನ ನಡುವೆ ನಾನು ಗಾಳಿಯಂತೆ ಕೆಳಗೆ ಮಳೆ ಸುರಿಸುತ್ತೇನೆ.
ಆಗ ನನ್ನ ಹೃದಯ ಬಲವಾಗಿ ಉಬ್ಬುತ್ತದೆ; ಅದು ಪರ್ವತಗಳ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಬಿರುಗಾಳಿಯನ್ನು ಬೀಸುತ್ತದೆ—ಹೀಗೆ ಅದು ತನ್ನ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ನಿಜವಾಗಿ, ನನ್ನ ಸಂತೋಷ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಿರುಗಾಳಿಯಂತೆ ಬರುತ್ತವೆ! ಆದರೆ ನನ್ನ ಶತ್ರುಗಳು ಅದನ್ನು “ದುಷ್ಟನ ಗರ್ಜನೆ” ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ.
ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರೇ, ನೀವು ಕೂಡ ನನ್ನ ಕಾಡಿನ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಬೆಚ್ಚಿಬೀಳಬಹುದು; ಬಹುಶಃ ನೀವು ಅದರಿಂದ ಓಡಿಹೋಗಬಹುದು—ನನ್ನ ಶತ್ರುಗಳ ಜೊತೆಗೂ!
ಅಯ್ಯೋ, ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಮತ್ತೆ ಹಿಂತಿರುಗಿಸಲು ಕುರುಬನ ಕೊಳಲನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರೆ! ನನ್ನ ಸಿಂಹಿಣಿಯಂತಹ ಜ್ಞಾನವು ಮೃದುವಾಗಿ ಗರ್ಜಿಸಲು ಕಲಿಯಲಿ!
ನಾವು ಈಗಾಗಲೇ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಬಹಳ ಕಲಿತಿದ್ದೇವೆ!
ನನ್ನ ಕಾಡಿನ ಜ್ಞಾನ ಏಕಾಂತ ಪರ್ವತಗಳಲ್ಲಿ ಗರ್ಭಧರಿಸಿತು; ಒರಟು ಕಲ್ಲುಗಳ ಮೇಲೆ ಅದು ತನ್ನ ಹೊಸ ಮಗುವಿಗೆ ಜನ್ಮ ನೀಡಿತು.
ಈಗ ಅದು ಒಣ ಮರುಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಓಡುತ್ತಿದೆ, ಮತ್ತು ಮೃದು ಹುಲ್ಲನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದೆ—ನನ್ನ ಹಳೆಯ, ಕಾಡಿನ ಜ್ಞಾನ!
ನಿಮ್ಮ ಹೃದಯಗಳ ಮೃದು ನೆಲದ ಮೇಲೆ, ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರೇ—ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ—ಅದು ತನ್ನ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರೀತಿ ಪಾತ್ರರನ್ನು ನೆಲೆಗೊಳಿಸಲು ಬಯಸುತ್ತದೆ!
—ಹೀಗೆ ಜರಥುಷ್ಟ್ರನು ಮಾತನಾಡಿದನು.
0 ಕಾಮೆಂಟ್‌(ಗಳು):
ಕಾಮೆಂಟ್‌ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡಿ