ರಾತ್ರಿಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಜಲಧಾರೆಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಜೋರಾಗಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತವೆ. ನನ್ನ ಆತ್ಮವೂ ಒಂದು ಉಕ್ಕಿ ಹರಿಯುವ ಜಲಧಾರೆಯಂತೆ.
ರಾತ್ರಿಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮಿಗಳ ಹಾಡುಗಳು ಜೀವಂತವಾಗುತ್ತವೆ. ನನ್ನ ಆತ್ಮವೂ ಒಬ್ಬ ಪ್ರೇಮಿಯ ಹಾಡಿನಂತೆ.
ನನ್ನೊಳಗೆ ಎಂದಿಗೂ ತೃಪ್ತಿಯಾಗದ ಒಂದು ವಿಷಯವಿದೆ. ಅದು ಹೊರಬಂದು ಮಾತನಾಡಲು ಬಯಸುತ್ತದೆ. ನನ್ನೊಳಗೆ ಪ್ರೀತಿಗಾಗಿ ಒಂದು ಆಳವಾದ ಹಂಬಲ ಇದೆ, ಮತ್ತು ಅದು ಪ್ರೀತಿಯ ಭಾಷೆಯಲ್ಲೇ ಮಾತನಾಡುತ್ತದೆ.
ನಾನು ಬೆಳಕಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ರಾತ್ರಿಯಂತೆ ಕತ್ತಲೆಯಾಗಿದ್ದರೆ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು! ಬೆಳಕಿನಿಂದ ಸುತ್ತುವರೆದಿರುವ ಕಾರಣ, ನನ್ನ ಒಂಟಿತನ ಬಂದಿದೆ.
ನಾನು ರಾತ್ರಿಯಂತೆ ಮತ್ತು ಕತ್ತಲಾಗಿದ್ದರೆ! ಆಗ ನಾನು ಬೆಳಕನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸಬಹುದಿತ್ತು. ಮಿನುಗುವ ನಕ್ಷತ್ರಗಳನ್ನೂ ಮಿಂಚುಹುಳಗಳನ್ನೂ ಅವುಗಳ ಬೆಳಕಿಗಾಗಿ ಆಶೀರ್ವದಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ.
ಆದರೆ ನಾನು ನನ್ನದೇ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನೊಳಗಿಂದ ಹೊರಬರುವ ಜ್ವಾಲೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ನನ್ನೊಳಗೇ ಸೆಳೆಯುತ್ತೇನೆ.
ಇತರರಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಸಂತೋಷದ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಅರಿವಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕದಿಯುವುದು, ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸಂತೋಷಕರವಾಗಿರಬಹುದು ಎಂದು ನನಗನಿಸುತ್ತದೆ.
ನನ್ನ ಸಂಕಷ್ಟವೆಂದರೆ ನನ್ನ ಕೈ ಎಂದಿಗೂ ಕೊಡುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನಿರೀಕ್ಷೆಯ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಕಾಯುವವರ ಕಡೆಗೆ, ಹಂಬಲದ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುವವರ ಕಡೆಗೆ ನಾನು ಅಸೂಯೆಪಡುತ್ತೇನೆ.
ಅಹ್, ಸದಾ ಕೊಡುವವರ ದುಃಖ! ಅಹ್, ನನ್ನೊಳಗಿನ ಸೂರ್ಯ ಹೇಗೆ ಕತ್ತಲಾಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ! ತುಂಬಿದ್ದರೂ ನನಗೆ ಇನ್ನೂ ಹಂಬಲದ ಹಸಿವು ಇದೆ.
ಜನರು ನನ್ನಿಂದ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ನಾನು ಅವರ ಆತ್ಮವನ್ನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಮುಟ್ಟುತ್ತೇನೆಯೇ? ಕೊಡುವುದಕ್ಕೂ ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಕ್ಕೂ ನಡುವೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂದು ಅಂತರವಿರುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಅತಿ ಚಿಕ್ಕ ಅಂತರವನ್ನೂ ಒಂದು ದಿನ ದಾಟಲೇಬೇಕು.
ನನ್ನ ಸೌಂದರ್ಯ ಮತ್ತು ಬೆಳಕಿನಿಂದ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಹಸಿವು ನನ್ನೊಳಗೆ ಎದ್ದೇಳುತ್ತದೆ. ನಾನು ಬೆಳಗಿಸಿದವರನ್ನೇ ನೋಯಿಸಬೇಕೆಂದು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ನಾನು ಕೊಟ್ಟವರನ್ನೇ ದೋಚಬೇಕೆಂದು ಕೂಡ ಅನಿಸುತ್ತದೆ.
ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಕೈ ನನ್ನತ್ತ ಚಾಚಿದಾಗ ನಾನು ನನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಬೀಳುವ ಮೊದಲು ತಡಕಾಡುವ ಜಲಪಾತದಂತೆ ನಾನೂ ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತೇನೆ. ಹೀಗೆ ನನ್ನೊಳಗೆ ದುಷ್ಟತನದ ಹಸಿವು ಮೂಡುತ್ತದೆ.
ಇದೇ ನನ್ನ ಸಮೃದ್ಧ ಮನಸ್ಸಿನ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿ, ಪ್ರತೀಕಾರ. ಇದೇ ಕಿಡಿಕಾರುವ ಕುಚೋದ್ಯ ನನ್ನ ಏಕಾಂತದಿಂದ ಹೊರಹೊಮ್ಮುತ್ತದೆ.
ಕೊಡುವುದರಲ್ಲಿದ್ದ ನನ್ನ ಸಂತೋಷ, ತುಂಬಾ ಕೊಟ್ಟ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಸತ್ತುಹೋಯಿತು. ನನ್ನ ಸದ್ಗುಣ ತನ್ನದೇ ಸಮೃದ್ಧಿಯಿಂದ ಸುಸ್ತಾಯಿತು.
ಯಾವನು ಸದಾ ಕೊಡುತ್ತಾನೋ ಅವನು ತನ್ನ ಲಜ್ಜೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಅಪಾಯದಲ್ಲಿರುತ್ತಾನೆ. ಯಾವನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹಂಚುತ್ತಾನೋ ಅವನ ಕೈ ಮತ್ತು ಹೃದಯ ಗಟ್ಟಿಯಾಗುತ್ತವೆ.
ಬಿಕ್ಷುಕರನ್ನು ನೋಡಿ ಈಗ ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೀರು ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಕೃತಜ್ಞತೆಯಿಂದ ನಡುಗುವ ಕೈಗಳ ಸ್ಪರ್ಶವನ್ನು ಅರಿಯಲು ನನ್ನ ಕೈಗಳು ತುಂಬಾ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿವೆ.
ನನ್ನ ಕಣ್ಣೀರೆಲ್ಲಿ ಹೋಯಿತು? ನನ್ನ ಹೃದಯದ ಮೃದುತ್ವ ಎಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಯಿತು? ಅಹ್, ಕೊಡುವವರ ಏಕಾಂತ! ಅಹ್, ಮಿನುಗುವವರ ಮೌನ!
ಅನೇಕ ಸೂರ್ಯರು ಖಾಲಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸುತ್ತುತ್ತಿವೆ. ಅವು ಎಲ್ಲಾ ಕತ್ತಲೆಗೆ ಬೆಳಕು ನೀಡುತ್ತವೆ, ಆದರೆ ನನ್ನೊಡನೆ ಮೌನವಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತವೆ.
ಮಿನುಗುವವನ ಕಡೆಗಿನ ಬೆಳಕಿನ ಕ್ರೌರ್ಯವಿದು. ಬೆಳಕು ಕರುಣೆಯಿಲ್ಲದೆ ತನ್ನ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತದೆ.
ಅಂತರಾಳದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸೂರ್ಯನೂ ಇತರ ಸೂರ್ಯರ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಅಸಡ್ಡೆ ಹೊಂದಿರುತ್ತವೆ. ಹೀಗೆಯೇ ಎಲ್ಲಾ ಸೂರ್ಯರು ಸಂಚರಿಸುವುದು.
ಸೂರ್ಯರು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಬಿರುಗಾಳಿಯಂತೆ ಚಲಿಸುತ್ತವೆ. ಅವು ತಮ್ಮ ಬದಲಾಗದ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತವೆ. ಅದೇ ಅವರ ಅಸಡ್ಡೆ.
ಓ ಕತ್ತಲೆಯ ಮತ್ತು ರಾತ್ರಿಯ ಜೀವಿಗಳೇ, ಮಿನುಗುವವರಿಂದ ಉಷ್ಣತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುವುದು ನೀವು ಮಾತ್ರ. ಬೆಳಕಿನ ಸ್ತನಗಳಿಂದ ಹಾಲನ್ನೂ ಶಕ್ತಿಯನ್ನೂ ಕುಡಿಯುವುದು ನೀವು ಮಾತ್ರ.
ನನ್ನ ಸುತ್ತ ಹಿಮವಿದೆ. ಆ ಶೀತದಿಂದ ನನ್ನ ಕೈಗಳು ಸುಡುತ್ತಿವೆ. ನನ್ನೊಳಗೆ ದಾಹವಿದೆ, ಅದು ನಿಮ್ಮ ದಾಹವನ್ನು ಹಂಬಲಿಸುತ್ತದೆ.
ಇದು ರಾತ್ರಿ. ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ನಾನು ಬೆಳಕಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯಬೇಕಾಗಿದೆ. ನನಗೆ ರಾತ್ರಿಯ ಹಂಬಲವೂ ಸಂಗಾತಿಯ ದಾಹವೂ ಇದೆ, ಆದರೂ ನಾನು ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿದ್ದೇನೆ.
ಇದು ರಾತ್ರಿ. ಈಗ ನನ್ನ ಹಂಬಲ ಜಲಧಾರೆಯಂತೆ ನನ್ನೊಳಗಿಂದ ಸಿಡಿದು ಹೊರಬರುತ್ತಿದೆ. ನನಗೆ ಮಾತನಾಡಬೇಕೆಂಬ ತೀವ್ರ ಆಸೆಯಿದೆ.
ಇದು ರಾತ್ರಿ. ಈಗ ಎಲ್ಲಾ ಜಲಧಾರೆಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಜೋರಾಗಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತವೆ. ನನ್ನ ಆತ್ಮವೂ ಒಂದು ಉಕ್ಕಿ ಹರಿಯುವ ಜಲಧಾರೆಯಂತಿದೆ.
ಇದು ರಾತ್ರಿ. ಈಗ ಪ್ರೇಮಿಗಳ ಎಲ್ಲಾ ಹಾಡುಗಳು ಜೀವಂತವಾಗುತ್ತವೆ. ನನ್ನ ಆತ್ಮವೂ ಒಬ್ಬ ಪ್ರೇಮಿಯ ಹಾಡಿನಂತಿದೆ.
ಹೀಗೆ ಹಾಡಿದನು ಜರಥುಷ್ಟ್ರ.
0 ಕಾಮೆಂಟ್‌(ಗಳು):
ಕಾಮೆಂಟ್‌ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡಿ