32. ಕುಣಿತದ ಹಾಡು

ಒಂದು ಸಂಜೆ ಜರಥುಸ್ತ್ರನು ಮತ್ತು ಅವನ ಶಿಷ್ಯರು ಕಾಡಿನ ಮೂಲಕ ಹಾದುಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು। ಬಾವಿಯನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವನು ಮರಗಳು ಮತ್ತು ಪೊದೆಗಳಿಂದ ಆವೃತವಾದ ಹಸಿರು ಹುಲ್ಲುಗಾವಲನ್ನು ಕಂಡನು, ಅಲ್ಲಿ ಯುವತಿಯರು ಒಟ್ಟಾಗಿ ನೃತ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು।

ಯುವತಿಯರು ಜರಥುಸ್ತ್ರನನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದ ತಕ್ಷಣ, ತಮ್ಮ ನೃತ್ಯವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದರು। ಆದರೆ ಜರಥುಸ್ತ್ರನು ಸ್ನೇಹಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅವರ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು।

ಸುಂದರ ಕನ್ಯೆಯರೇ, ನಿಮ್ಮ ನೃತ್ಯವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಡಿ! ಯಾವುದೇ ಕೆಟ್ಟ ದೃಷ್ಟಿಯವನಾಗಲೀ ಯುವತಿಯರ ಶತ್ರುವಾಗಲೀ ನಿಮ್ಮ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಿಲ್ಲ।

ನಾನು ಸೈತಾನನ ಎದುರು ದೇವರ ಪರವಾದ ವಕೀಲ: ಆ ಸೈತಾನನೇ ಭಾರವಾದ ಚೇತನ. ಎಲೈ ಹಗುರ ಪಾದದವರೇ, ದೈವಿಕ ನೃತ್ಯಗಳಿಗೂ, ಸುಂದರ ಕಾಲುಗಜ್ಜೆಗಳಿರುವ ಯುವತಿಯರಿಗೂ ನಾನು ಹೇಗೆ ವಿರೋಧಿಯಾಗಬಲ್ಲೆ?

ನಿಜ, ನಾನು ಒಂದು ಅರಣ್ಯದಂತವನು ಮತ್ತು ಕತ್ತಲೆಯ ಮರಗಳ ರಾತ್ರಿಯಂತವನು। ಆದರೆ ನನ್ನ ಕತ್ತಲೆಗೆ ಹೆದರದವನು, ನನ್ನ ಸೈಪ್ರಸ್ ಮರಗಳ ಕೆಳಗೆ ಗುಲಾಬಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ದಂಡೆಗಳನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವನು.

ಮತ್ತು ಕನ್ಯೆಯರಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯನಾದ ಆ ಪುಟ್ಟ ದೇವನನ್ನೂ ಅವನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬಹುದು: ಪುಟ್ಟ ದೇವರು ಬಾವಿಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಿ ಪ್ರಶಾಂತವಾಗಿ ಮಲಗಿದ್ದಾನೆ.

ಸತ್ಯವಾಗಿ, ನಡುಹಗಲಿನಲ್ಲಿಯೇ ಅವನು ನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರಿದ್ದಾನೆ, ಆ ಸೋಮಾರಿ! ಬಹುಶಃ ಅವನು ಚಿಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ಬೆನ್ನಟ್ಟಿದ್ದನೇನೋ?

ಎಲೈ ಸುಂದರ ನರ್ತಕಿಯರೇ, ನಾನು ಆ ಪುಟ್ಟ ದೇವನನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಶಿಕ್ಷಿಸಿದಾಗ ನನ್ನನ್ನು ನಿಂದಿಸಬೇಡಿ! ಅವನು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಅಳುವನು ಮತ್ತು ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುವನು—ಆದರೆ ಅವನು ಅಳುವಾಗಲೂ ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ।

ಮತ್ತು ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದಲೇ ಅವನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೃತ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುವನು; ಮತ್ತು ಅವನ ನೃತ್ಯಕ್ಕೆ ನಾನೇ ಸ್ವತಃ ಒಂದು ಹಾಡನ್ನು ಹಾಡುವೆನು:

ಯಾರು "ಜಗದ ಒಡೆಯ" ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೋ, ಅಂತಹ ನನ್ನ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಹಾಗೂ ಅತ್ಯಂತ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ಸೈತಾನನಾದ ಗುರುತ್ವಾಕರ್ಷಣೆಯ ಭಾರವಾದ ಚೇತನದ ಮೇಲಿನ ಒಂದು ನೃತ್ಯ-ಗೀತೆ ಮತ್ತು ವಿಡಂಬನೆ ಇದಾಗಿದೆ.—

ಮತ್ತು ಮದನನೊಂದಿಗೆ ಯುವತಿಯರು ಒಟ್ಟಿಗೆ ನೃತ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಜರಥುಸ್ತ್ರನು ಹಾಡಿದ ಹಾಡು ಇದು।

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಾನು ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳೊಳಗೆ ಇಣುಕಿ ನೋಡಿದೆ, ಓ ಜೀವವೇ! ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿ ನಾನು ಅಳೆಯಲಾಗದ ಪ್ರಪಾತದೊಳಗೆ ಮುಳುಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ನನಗೆ ಭಾಸವಾಯಿತು.

ಆದರೆ ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಚಿನ್ನದ ಗಾಳದಿಂದ ಹೊರಗೆ ಎಳೆದೆ; ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಅಳೆಯಲಾಗದವಳು ಎಂದು ಕರೆದಾಗ ನೀನು ವ್ಯಂಗ್ಯವಾಗಿ ನಕ್ಕೆ.

“ನೀವೆಲ್ಲರೂ ಮೀನುಗಳಂತೆ,” ಎಂದು ನೀನು ಹೇಳಿದೆ। “ನೀವು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದುದನ್ನು ಅಳೆಯಲಾಗದ್ದು ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತೀರಿ।”

ಆದರೆ ನಾನು ಕೇವಲ ಚಂಚಲೆ, ವನ್ಯರೂಪಿಣಿ, ಮತ್ತು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೆಣ್ಣು, ಯಾವುದೇ ಸದ್ಗುಣಶಾಲಿಯಲ್ಲ:

“ಆದರೂ ಪುರುಷರು ನನ್ನನ್ನು ಆಳವಾದವಳು, ನಿಷ್ಠಾವಂತವಳು, ಶಾಶ್ವತವಳು ಮತ್ತು ರಹಸ್ಯಮಯಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ।”

“ನೀವು ಪುರುಷರು ಯಾವಾಗಲೂ ನಿಮ್ಮದೇ ಗುಣಗಳನ್ನು ಮಹಿಳೆಯರ ಮೇಲೆ ಹಾಕುತ್ತೀರಿ।”

ಹೀಗೆ ಅವಳು ನಕ್ಕಳು, ಆ ನಂಬಲಾಗದವಳು; ಆದರೆ ಅವಳು ತನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ತಾನೇ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿಕೊಂಡಾಗ, ನಾನು ಅವಳನ್ನು ಮತ್ತು ಅವಳ ನಗುವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ನಂಬುವುದಿಲ್ಲ.

ನಾನು ನನ್ನ ಕಾಡಿನಂತಿರುವ ಜ್ಞಾನದೊಂದಿಗೆ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದಾಗ, ಅವಳು ಕೋಪದಿಂದ ಹೇಳಿದಳು: “ನೀನು ಜೀವನವನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸುವುದು ಅದನ್ನು ಬಯಸುವುದರಿಂದ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಸುವುದರಿಂದ ಮಾತ್ರ।”

ಆಗ ನಾನು ಕೂಡ ಕೋಪದಿಂದ ಉತ್ತರಿಸಿ, ನನ್ನ ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಲು ಶುರುಮಾಡಿದೆ।

ಏಕೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಮೂವರ ನಡುವೆ ವಿಷಯಗಳು ಹೀಗಿವೆ। ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ನಿಜವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುವುದು ಜೀವನವನ್ನೇ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನಾನು ಅವಳನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುವಾಗ।

ನಾನು ಜ್ಞಾನವನ್ನೂ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇನೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವಳು ನನಗೆ ಜೀವನವನ್ನು ಬಹಳವಾಗಿ ನೆನಪಿಸುತ್ತಾಳೆ।

ಅವಳಿಗೂ ಅದೇ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಅದೇ ನಗು, ಮತ್ತು ಅದೇ ಚಿನ್ನದ ಗಾಳವಿದೆ। ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಇಷ್ಟೊಂದು ಹೋಲಿಕೆಗಳಿದ್ದರೆ ನಾನೇನು ಮಾಡಲಿ?

ಒಮ್ಮೆ ಜೀವನವು ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳಿತು: “ಈ ಜ್ಞಾನ ಯಾರು?”

ನಾನು ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಉತ್ತರಿಸಿದೆ: “ಹೌದು, ಜ್ಞಾನ! ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಜನ ಸದಾ ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಎಂದಿಗೂ ತೃಪ್ತರಾಗುವುದಿಲ್ಲ।”

“ಜನರು ಪರದೆಗಳ ಮೂಲಕ ನೋಡುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಬಲೆಯೊಳಗೆ ಕೈ ಚಾಚಿ ಅವಳನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ।”

“ಅವಳು ಸುಂದರಳೇ? ನನಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ। ಆದರೆ ಹಳೆಯ ಮೀನುಗಳೂ ಸಹ ಇನ್ನೂ ಅವಳೆಡೆಗೆ ಆಕರ್ಶಿತವಾಗುತ್ತವೆ।”

“ಅವಳು ಆಗಾಗ ಬದಲಾಗುತ್ತಾಳೆ ಮತ್ತು ಊಹಿಸಲಾಗದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾಳೆ।”

“ಅವಳು ತನ್ನ ತುಟಿಯನ್ನು ಕಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಮತ್ತು ತನ್ನ ಕೂದಲಿನ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಬಾಚಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ನಾನು ಹಲವು ಬಾರಿ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ।”

“ಬಹುಶಃ ಅವಳು ದುಷ್ಟಳೂ ಹಾಗೂ ಕಪಟಿಯೂ ಆಗಿರಬಹುದು, ಸಂಪೂರ್ಣ ಮಹಿಳೆಯಂತೆ।”

“ಆದರೆ ಅವಳು ತನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವಾಗಲೇ ಅವಳು ಹೆಚ್ಚು ಆಕರ್ಷಕಳಾಗುತ್ತಾಳೆ।”

ನಾನು ಇದನ್ನು ಜೀವನಕ್ಕೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ಅವಳು ಕುಟಿಲವಾಗಿ ನಕ್ಕು ತನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿದಳು। “ನೀನು ಯಾರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವೆ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು। “ಬಹುಶಃ, ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆಯೇ?”

“ನೀನು ಮಾತು ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ಇದ್ದರೂ, ಇಂತಹ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನನ್ನ ಮುಖಕ್ಕೆ ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳುವುದು ಸರಿಯೇ?”, “ಆದರೆ ಈಗ ನಿನ್ನ ಜ್ಞಾನದ ಬಗ್ಗೆ ಕೂಡ ಹೇಳು।”

ಆಹ್, ಈಗ ನೀನು ಮತ್ತೆ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತೆರೆದೆಯಾ, ಓ ಪ್ರಿಯ ಜೀವನವೇ! ಮತ್ತೆ ನಾನು ಅಗಾಧ ಆಳದೊಳಗೆ ಮುಳುಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ।

ಹೀಗೆ ಜರಥುಸ್ತ್ರನು ಹಾಡಿದನು। ಆದರೆ ನೃತ್ಯ ಮುಗಿದು ಯುವತಿಯರು ತೆರಳಿದ ನಂತರ ಅವನು ದುಃಖಿತನಾದನು।

"ಸೂರ್ಯನು ಮುಳುಗಿ ಬಹಳ ಸಮಯವಾಯಿತು," ಎಂದನು ಅವನು ಕೊನೆಗೆ, "ಹುಲ್ಲುಗಾವಲು ತೇವವಾಗಿದೆ, ಮತ್ತು ಕಾಡಿನಿಂದ ತಂಪಾದ ಗಾಳಿ ಬರುತ್ತಿದೆ.

“ಒಂದು ಅಪರಿಚಿತ ಉಪಸ್ಥಿತಿಯು ನನ್ನ ಸುತ್ತಲೂ ಇದೆ ಮತ್ತು ಚಿಂತಾಕ್ರಾಂತವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಿದೆ।”, “ಜರಥುಸ್ತ್ರನೇ, ನೀನಿನ್ನೂ ಬದುಕಿರುವೆಯಾ?”

“ಏಕೆ? ಯಾವುದಕ್ಕಾಗಿ? ಹೇಗೆ? ಎಲ್ಲಿಗೆ? ಎಲ್ಲಿ? ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ? ಇನ್ನೂ ಬದುಕಿರುವುದು ಮೂರ್ಖತನವಲ್ಲವೇ?”

“ಅಯ್ಯೋ, ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರೇ,ಈ ಸಂಜೆಯೇ ನನ್ನೊಳಗೆ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದೆ। ನನ್ನ ದುಃಖಕ್ಕಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿ।”

“ಸಂಜೆಯಾಗಿದೆ; ಸಂಜೆಯಾಗಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಕ್ಷಮೆಯಿರಲಿ।”

ಹೀಗೆ ಜರಥುಸ್ತ್ರನು ಹಾಡಿದನು।