ಈ ನಡುವೆ ಸಂಜೆಯಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಕತ್ತಲಿನಿಂದ ಆವೃತವಾಯಿತು. ನಂತರ ಜನರು ಚದುರಿ ಹೋದರು, ಏಕೆಂದರೆ ಕುತೂಹಲ ಮತ್ತು ಭಯ ಕೂಡ ಒಂದು ಹಂತದ ನಂತರ ಸುಸ್ತಾಗಿಸುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಜರತುಷ್ಟ್ರನು ಇನ್ನೂ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಆ ಸತ್ತ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಕುಳಿತಿದ್ದನು, ಆಲೋಚನೆಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಸಮಯವನ್ನೇ ಮರೆತಿದ್ದನು.
ಕೊನೆಗೆ ರಾತ್ರಿಯಾಯಿತು ಮತ್ತು ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿದ್ದ ಅವನ ಮೇಲೆ ತಣ್ಣನೆಯ ಗಾಳಿ ಬೀಸಿತು. ಆಗ ಜರತುಷ್ಟ್ರನು ಎದ್ದು ತನ್ನ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು:
ನಿಜಕ್ಕೂ, ಜರತುಷ್ಟ್ರನು ಇಂದು ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಬೇಟೆ ಹಿಡಿದಿದ್ದಾನೆ! ಅವನು ಹಿಡಿದಿರುವುದು ಬದುಕಿರುವ ಮನುಷ್ಯನನ್ನಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಒಂದು ಶವವನ್ನು.
ಮಾನವನ ಜೀವನ ಕತ್ತಲೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದೆ ಮತ್ತು ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ್ದಾಗಿದೆ: ಕೋಡಂಗಿ ಸಹ ಒಬ್ಬರ ಹಣೆಬರಹವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಬಲ್ಲನು.
ನಾನು ಮಾನವರಿಗೆ ಅವರ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಅರ್ಥವನ್ನು ಬೋಧಿಸಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ—ಅದು 'ಅತಿ-ಮಾನವ'—ಮಾನವನೆಂಬ ಕಾರ್ಮೊಡದಿಂದ ಹೊಮ್ಮುವ ಮಿಂಚು ಅವನು.
ಆದರೆ ನಾನು ಇನ್ನೂ ಜನರಿಂದ ಬಹಳ ದೂರವಿದ್ದೇನೆ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಅವರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಜನರ ಪಾಲಿಗೆ ನಾನು ಇನ್ನೂ ಒಬ್ಬ ಮೂರ್ಖ ಮತ್ತು ಒಬ್ಬ ಸತ್ತವನ ನಡುವೆ ಇರುವವನು.
ರಾತ್ರಿ ಕತ್ತಲೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದೆ ಮತ್ತು ಜರತುಷ್ಟ್ರನ ಹಾದಿಯೂ ಕತ್ತಲೆಯಾಗಿದೆ. ಬಾ, ನನ್ನ ತಣ್ಣನೆಯ ಮತ್ತು ಮರಗಟ್ಟಿದ ಗೆಳೆಯನೇ! ನಿನ್ನನ್ನು ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ಕೈಗಳಿಂದ ಸಮಾಧಿ ಮಾಡುವ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಹೊತ್ತೊಯ್ಯುತ್ತೇನೆ.
0 ಕಾಮೆಂಟ್‌(ಗಳು):
ಕಾಮೆಂಟ್‌ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡಿ