41. ಭವಿಷ್ಯ ಜ್ಞಾನಿ

"ನಾನು ಮಾನವಕುಲದ ಮೇಲೆ ಆವರಿಸಿದ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ವಿಷಾದವನ್ನು ಕಂಡೆ. ಶ್ರೇಷ್ಠರಾದವರು ತಮ್ಮ ಕೃತ್ಯಗಳಿಂದಲೇ ಆಯಾಸಗೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.

ಒಂದು ಸಿದ್ಧಾಂತ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಯಿತು, ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ಒಂದು ನಂಬಿಕೆಯೂ ಹರಡಿತು: 'ಎಲ್ಲವೂ ಶೂನ್ಯ, ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ, ಎಲ್ಲವೂ ಈಗಾಗಲೇ ನಡೆದುಹೋಗಿದೆ!'

ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ಬೆಟ್ಟಗಳಿಂದ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿತು: 'ಎಲ್ಲವೂ ಶೂನ್ಯ, ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ, ಎಲ್ಲವೂ ಈಗಾಗಲೇ ನಡೆದುಹೋಗಿದೆ!'

ಖಂಡಿತವಾಗಿ ನಾವು ಫಸಲಿನ ಕೊಯ್ಲು ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ; ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಹಣ್ಣುಗಳು ಏಕೆ ಕೊಳೆತು ಕಂದುಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿವೆ? ಕಳೆದ ರಾತ್ರಿ ಆ ದುಷ್ಟ ಚಂದ್ರನಿಂದ ಬಿದ್ದದ್ದಾದರೂ ಏನು?

ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಶ್ರಮವೂ ವ್ಯರ್ಥವಾಯಿತು; ನಮ್ಮ ಮದ್ಯವು ವಿಷವಾಯಿತು; ದುಷ್ಟ ದೃಷ್ಟಿಯು ನಮ್ಮ ಹೊಲಗಳನ್ನೂ ನಮ್ಮ ಹೃದಯಗಳನ್ನೂ ಹಳದಿಗೊಳಿಸಿ ಸುಟ್ಟುಹಾಕಿತು.

ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಒಣಗಿಹೋಗಿದ್ದೇವೆ; ಈಗ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಬೆಂಕಿ ಬಿದ್ದರೆ, ನಾವು ಬೂದಿಯಂತೆ ಧೂಳಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತೇವೆ—ಹೌದು, ಆ ಬೆಂಕಿಯನ್ನೇ ನಾವು ದಣಿಯುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ.

ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಕಾರಂಜಿಗಳು ಒಣಗಿಹೋಗಿವೆ, ಸಮುದ್ರವೂ ಸಹ ಹಿಂದೆ ಸರಿದಿದೆ. ಭೂಮಿಯೆಲ್ಲವೂ ಬಾಯಿ ಬಿಡಲು ನೋಡುತ್ತಿದೆ, ಆದರೆ ಆಳವು ಏನನ್ನೂ ನುಂಗುವುದಿಲ್ಲ!

'ಅಯ್ಯೋ! ಒಬ್ಬನು ಮುಳುಗಿ ಸಾಯಬಹುದಾದ ಸಮುದ್ರ ಎಲ್ಲಿದೆ?'—ಎಂಬ ನಮ್ಮ ಗೋಳು ಆಳವಿಲ್ಲದ ಜೌಗು ಪ್ರದೇಶಗಳ ಮೇಲೆ ಮೊಳಗುತ್ತದೆ.

ನಿಜವಾಗಿಯೂ, ಸಾಯುವುದಕ್ಕೂ ನಾವು ತುಂಬಾ ಆಯಾಸಗೊಂಡಿದ್ದೇವೆ; ಈಗ ನಾವು ಎಚ್ಚರವಾಗಿಯೇ ಉಳಿದು—ಸಮಾಧಿಗಳೊಳಗೆ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೇವೆ."

ಝರತುಸ್ತ್ರನು ಭವಿಷ್ಯಜ್ಞಾನಿಯೊಬ್ಬನು ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡುವುದನ್ನು ಕೇಳಿದನು; ಮತ್ತು ಆ ದುಃಸ್ವಪ್ನದ ಮುನ್ಸೂಚನೆಯು ಅವನ ಹೃದಯವನ್ನು ಮುಟ್ಟಿ ಅವನನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿತು. ಅವನು ದುಃಖದಿಂದ ಮತ್ತು ದಣಿದವನಂತೆ ಅಲೆದಾಡಿದನು; ಮತ್ತು ಭವಿಷ್ಯಜ್ಞಾನಿ ಯಾರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಿದ್ದನೋ ಅವನಂತೆಯೇ ಆಗಿಹೋದನು.—

"ನಿಜವಾಗಿ," ಎಂದು ಅವನು ತನ್ನ ಶಿಷ್ಯರಿಗೆ ಹೇಳಿದನು, "ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಮಾತ್ರ, ನಂತರ ದೀರ್ಘ ಸಂಧ್ಯಾಕಾಲ ಬರುತ್ತದೆ. ಅಯ್ಯೋ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬೆಳಕನ್ನು ನಾನು ಹೇಗೆ ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಿ!

ಈ ದುಃಖದ ನಡುವೆ ಅದು ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿ ನಂದುಹೋಗದಂತೆ ಹೇಗೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲಿ! ಅದು ಇನ್ನೂ ದೂರದ ಲೋಕಗಳಿಗೆ ಬೆಳಕಾಗಬೇಕು, ಅತಿ ದೂರದ ರಾತ್ರಿಗಳಿಗೂ ಬೆಳಕಾಗಬೇಕು!"

ಹೀಗೆ ಝರತುಸ್ತ್ರನು ತನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ದುಃಖಿತನಾಗಿ ಅಲೆದಾಡಿದನು, ಮತ್ತು ಮೂರು ದಿನಗಳವರೆಗೆ ಅವನು ಯಾವುದೇ ಆಹಾರ ಅಥವಾ ಪಾನೀಯವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ: ಅವನಿಗೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಅವನು ತನ್ನ ಮಾತನಾಡುವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡನು. ಕೊನೆಗೆ ಅವನು ತೀವ್ರವಾದ ನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರಿದನು. ಅವನ ಶಿಷ್ಯರು ಮಾತ್ರ ಅವನ ಸುತ್ತಲೂ ದೀರ್ಘ ರಾತ್ರಿಯ ಕಾವಲುಗಾರರಾಗಿ ಕುಳಿತರು, ಮತ್ತು ಅವನು ಎಚ್ಚರಗೊಂಡು, ಮತ್ತೆ ಮಾತನಾಡಿ, ತನ್ನ ಸಂಕಟದಿಂದ ಚೇತರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆಯೇ ಎಂದು ಆತಂಕದಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು.

ಅವನು ಎಚ್ಚರಗೊಂಡ ನಂತರ ಹೇಳಿದ ಕನಸಿನ ಕಥೆ ಇದು; ಆದರೆ ಅವನ ಧ್ವನಿ ತನ್ನ ಶಿಷ್ಯರಿಗೆ ಬಹಳ ದೂರದಿಂದ ಬರುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕೇಳಿಸಿತು:

"ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರೇ, ನಾನು ಕಂಡ ಕನಸನ್ನು ಕೇಳಿರಿ ಮತ್ತು ಅದರ ಅರ್ಥವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಲು ನನಗೆ ಸಹಾಯಮಾಡಿರಿ!

ಈ ಕನಸು ಇನ್ನೂ ನನಗೆ ಒಗಟಾಗಿದೆ; ಅದರ ಅರ್ಥ ಅದರಲ್ಲಿ ಅಡಗಿಹೋಗಿದೆ, ಪಂಜರದಲ್ಲಿರುವ ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ ಬಂಧಿತವಾಗಿದೆ; ಅದು ಇನ್ನೂ ಸ್ವತಂತ್ರ ರೆಕ್ಕೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಅದರ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹಾರಿಲ್ಲ.

ನಾನು ಜೀವನವನ್ನೇ ತ್ಯಜಿಸಿದ್ದೆನು—ಹೀಗೆ ನಾನು ಕನಸು ಕಂಡೆನು. ಮರಣದ ಏಕಾಂಗಿ ಪರ್ವತಕೋಟೆಯ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ, ನಾನು ರಾತ್ರಿ ಕಾವಲುಗಾರನೂ ಸಮಾಧಿಗಳ ರಕ್ಷಕನೂ ಆಗಿದ್ದೆನು.

ಅಲ್ಲಿ ನಾನು ಅದರ ಶವಪೆಟ್ಟಿಗೆಗಳನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತಿದ್ದೆನು. ವಿಜಯದ ಸ್ಮಾರಕಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದ ಆ ಹಳೆಯ ಭೂಗರ್ಭ ಕೊಠಡಿಗಳು ದುರ್ವಾಸನೆಯಿಂದ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದವು. ಗಾಜಿನ ಶವಪೆಟ್ಟಿಗೆಗಳೊಳಗಿಂದ ಸೋತ ಜೀವನವು ನನ್ನತ್ತ ನೋಡುತ್ತಿತ್ತು.

ಧೂಳಿನಿಂದ ಆವೃತವಾದ ಶಾಶ್ವತತೆಗಳ ವಾಸನೆಯನ್ನು ನಾನು ಉಸಿರಾಡುತ್ತಿದ್ದೆನು; ನನ್ನ ಆತ್ಮವೂ ಉರಿಯುವ ಧೂಳಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚಿಹೋಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಆತ್ಮವನ್ನು ಯಾರು ತಾಜಾಗೊಳಿಸಬಹುದಿತ್ತು?

ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯ ಮಂಕಾದ ಬೆಳಕು ಸದಾ ನನ್ನ ಸುತ್ತ ಇತ್ತು; ಏಕಾಂತವು ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿತ್ತು; ಮೂರನೆಯದಾಗಿ ಮರಣದ ನರಳಿಕೆಯ ನಿಶ್ಯಬ್ದತೆ—ನನ್ನ ಅತ್ಯಂತ ಭಯಾನಕ ಸಂಗಾತಿ.

ನನ್ನ ಬಳಿ ಕೀಲಿಗಳಿದ್ದವು—ಅತ್ಯಂತ ತುಕ್ಕು ಹಿಡಿದ ಕೀಲಿಗಳು. ಅವುಗಳಿಂದ ಅತ್ಯಂತ ಕಿರಿಕಿರಿಯ ಶಬ್ದ ಮಾಡುವ ಬಾಗಿಲುಗಳನ್ನೂ ತೆರೆಯುವುದನ್ನು ನಾನು ತಿಳಿದಿದ್ದೆನು.

ಬಾಗಿಲಿನ ಎಲೆಗಳು ತೆರೆದಾಗ, ಅದರ ಶಬ್ದವು ಉದ್ದದ ದಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಕೋಪಭರಿತ ಕಪ್ಪೆಯ ಕರಕರೆಯಂತೆ ಮೊಳಗುತ್ತಿತ್ತು. ಎಚ್ಚರಗೊಳ್ಳಲು ಇಷ್ಟಪಡದ ಹಕ್ಕಿಯೊಂದು ಅಸಮಾಧಾನದಿಂದ ಕೂಗಿದಂತಿತ್ತು.

ಆದರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಭಯಾನಕವಾಗಿದ್ದು—ಎಲ್ಲವೂ ಮತ್ತೆ ಮೌನಗೊಂಡಾಗ. ಸುತ್ತಲೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿಶ್ಚಲತೆ, ಮತ್ತು ಆ ದುಷ್ಟ ಮೌನದ ಮಧ್ಯೆ ನಾನು ಒಬ್ಬನೇ ಕುಳಿತಿದ್ದೆನು.

ಹೀಗೆ ಸಮಯ ಕಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು, ಜಾರಿಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು—ಅಲ್ಲಿ ಸಮಯ ಎಂಬುದು ಇದ್ದಿದ್ದರೆ! ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೇನು ಗೊತ್ತು? ಆದರೆ ಕೊನೆಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಎಚ್ಚರಗೊಳಿಸಿದ ಒಂದು ಘಟನೆ ಸಂಭವಿಸಿತು.

ಬಾಗಿಲಿನ ಬಳಿ ಗುಡುಗಿನಂತೆ ಮೂರು ಬಾರಿ ಶಬ್ದವಾಯಿತು, ನೆಲಮಾಳಿಗೆಗಳು ಮೂರು ಬಾರಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿ ರೋದಿಸಿದವು: ಆಗ ನಾನು ಬಾಗಿಲಿನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದೆ.

'ಅಲ್ಪಾ!' ಎಂದು ನಾನು ಕೂಗಿದೆ, 'ತನ್ನ ಬೂದಿಯನ್ನು ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಹೊತ್ತು ತರುತ್ತಿರುವವನು ಯಾರು? ಅಲ್ಪಾ! ಅಲ್ಪಾ! ತನ್ನ ಬೂದಿಯನ್ನು ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ತರುತ್ತಿರುವವನು ಯಾರು?'

ನಾನು ಕೀಲಿಯನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿದೆ, ಬಾಗಿಲನ್ನು ಎಳೆದು, ನನ್ನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಳಸಿದೆ. ಆದರೆ ಅದು ಒಂದು ಬೆರಳಿನ ಅಗಲದಷ್ಟೂ ತೆರೆಯಲಿಲ್ಲ.

ಆಗ ಒಂದು ಗರ್ಜಿಸುವ ಗಾಳಿ ಬಾಗಿಲಿನ ಮಡಚುಗಳನ್ನು ಹರಿದುಬಿಟ್ಟಿತು. ಶಿಳ್ಳೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತ, ಸುತ್ತುತ್ತ, ಚುಚ್ಚುತ್ತ ಬಂದ ಅದು ಒಂದು ಕಪ್ಪು ಶವಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಎಸೆದಿತು.

ಆ ಗರ್ಜನೆ, ಶಿಳ್ಳೆ ಮತ್ತು ಸುತ್ತುವ ಶಬ್ದಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಆ ಶವಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಒಡೆದು ತೆರೆದಿತು; ಮತ್ತು ಅದರಿಂದ ಸಾವಿರ ನಗುವಿನ ಘಂಟೆಗಳು ಸಿಡಿದುಬಂದವು.

ಮಕ್ಕಳ, ದೇವದೂತರ, ಗೂಬೆಗಳ, ಮೂರ್ಖರ, ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳಷ್ಟೇ ಗಾತ್ರದ ಚಿಟ್ಟೆಗಳ ಸಾವಿರಾರು ವ್ಯಂಗ್ಯರೂಪಗಳು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ನಕ್ಕವು, ಹಾಸ್ಯಮಾಡಿದವು, ಗರ್ಜಿಸಿದವು.

ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ನಾನು ಭಯದಿಂದ ನಡುಗಿದೆ; ಅದು ನನ್ನನ್ನು ನೆಲಕ್ಕುರುಳಿಸಿತು. ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ಕೂಗಿರದಷ್ಟು ಭಯದಿಂದ ಕೂಗಿದೆ.

ಆದರೆ ನನ್ನದೇ ಆ ಕಿರುಚಾಟ ನನ್ನನ್ನು ಎಚ್ಚರಗೊಳಿಸಿತು—ಮತ್ತು ನಾನು ನನ್ನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಕಂಡುಕೊಂಡೆನು."

ಹೀಗೆ ಜರತುಷ್ಟ್ರನು ತನ್ನ ಕನಸನ್ನು ವಿವರಿಸಿದನು; ನಂತರ ಮೌನನಾದನು, ಏಕೆಂದರೆ ಅದರ ಅರ್ಥ ಅವನಿಗೂ ಇನ್ನೂ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವನು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಶಿಷ್ಯನು ತಕ್ಷಣ ಎದ್ದು, ಜರತುಷ್ಟ್ರನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಹೀಗೆಂದನು:

"ಓ ಜರತುಷ್ಟ್ರಾ, ಈ ಕನಸಿನ ಅರ್ಥವನ್ನು ನಿನ್ನ ಜೀವನವೇ ನಮಗೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ!

ಮರಣದ ಕೋಟೆಯ ಬಾಗಿಲುಗಳನ್ನು ಒಡೆದು ತೆರೆಯುವ ಆ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಶಿಳ್ಳೆ ಹೊಡೆಯುವ ಗಾಳಿಯೇ ನೀನಲ್ಲವೇ?

ಅನೇಕ ಬಣ್ಣಗಳ ದುಷ್ಟತನಗಳನ್ನೂ ಜೀವನದ ದೇವದೂತ-ವ್ಯಂಗ್ಯಚಿತ್ರಗಳನ್ನೂ ಹೊತ್ತ ಆ ಶವಪೆಟ್ಟಿಗೆಯೇ ನೀನಲ್ಲವೇ?

ನಿಜವಾಗಿ, ಸಾವಿರ ಮಕ್ಕಳ ನಗುವಿನ ಘಂಟೆಗಳಂತೆ ಜರತುಷ್ಟ್ರನು ಎಲ್ಲಾ ಸಮಾಧಿಗಳೊಳಗೆ ಬರುತ್ತಾನೆ; ಆ ರಾತ್ರಿ ಕಾವಲುಗಾರರನ್ನೂ ಸಮಾಧಿ ರಕ್ಷಕರನ್ನೂ, ಭಯಾನಕ ಕೀಲಿಗಳನ್ನು ಜಣಜಣಿಸುವ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ನೋಡಿ ನಗುತ್ತಾನೆ.

ನಿನ್ನ ನಗುವಿನಿಂದ ಅವರನ್ನು ನೀನು ಭಯಪಡಿಸಿ ನೆಲಕ್ಕುರುಳಿಸುವೆ; ಅವರ ಮೂರ್ಛೆ ಮತ್ತು ಚೇತರಿಕೆ—ಅವುಗಳೇ ಅವರ ಮೇಲಿನ ನಿನ್ನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುವವು.

ಮತ್ತು ಆ ದೀರ್ಘ ಸಂಧ್ಯಾಕಾಲ ಬಂದಾಗಲೂ, ಆ ಮರಣಶೀಲ ಆಯಾಸ ಬಂದಾಗಲೂ, ನೀನು ನಮ್ಮ ಆಕಾಶದಿಂದ ಮಾಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಓ ಜೀವನದ ವಕೀಲನೇ!

ನೀನು ನಮಗೆ ಹೊಸ ನಕ್ಷತ್ರಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿದ್ದೀ; ಹೊಸ ರಾತ್ರಿಯ ವೈಭವಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿರುವೆ; ನಿಜವಾಗಿ, ನಗುವನ್ನೇ ಬಹುಬಣ್ಣದ ಆಕಾಶಮಂಟಪದಂತೆ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಹರಡಿರುವೆ.

ಇನ್ನುಮುಂದೆ ಶವಪೆಟ್ಟಿಗೆಗಳಿಂದ ಮಕ್ಕಳ ನಗು ಹರಿಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ; ಬಲವಾದ ಗಾಳಿಯೊಂದು ಮರಣಶೀಲ ಆಯಾಸದ ಮೇಲೆ ಸದಾ ವಿಜಯಶಾಲಿಯಾಗಿ ಬೀಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ನೀನೇ ಸಾಕ್ಷಿಯೂ ಪ್ರವಾದಿಯೂ ಆಗಿರುವೆ!

ನಿಜವಾಗಿ, ನೀನು ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಕಂಡವರು—ಅವರೇ ನಿನ್ನ ಶತ್ರುಗಳು. ಅದು ನಿನ್ನ ಅತ್ಯಂತ ನೋವಿನ ಕನಸು.

ಆದರೆ ನೀನು ಅವರಿಂದ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡು ನಿನ್ನನ್ನು ನೀನು ಕಂಡುಕೊಂಡಂತೆ, ಅವರೂ ತಮ್ಮಿಂದಲೇ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡು—ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬರುವರು!"

ಹೀಗೆ ಆ ಶಿಷ್ಯನು ಮಾತನಾಡಿದನು. ನಂತರ ಉಳಿದ ಶಿಷ್ಯರೆಲ್ಲರೂ ಜರತುಷ್ಟ್ರನ ಸುತ್ತ ಸೇರಿ, ಅವನ ಕೈಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಹಾಸಿಗೆಯಿಂದ ಎದ್ದು ತಮ್ಮ ಬಳಿಗೆ ಮರಳುವಂತೆ ಅವನನ್ನು ಒತ್ತಾಯಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಜರತುಷ್ಟ್ರನು ತನ್ನ ಮಂಚದ ಮೇಲೆ ನೇರವಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದನು; ಅವನ ದೃಷ್ಟಿ ಎಲ್ಲೋ ದೂರದಲ್ಲಿತ್ತು. ದೀರ್ಘ ವಿದೇಶ ಯಾತ್ರೆಯಿಂದ ಹಿಂದಿರುಗಿದವನಂತೆ ಅವನು ತನ್ನ ಶಿಷ್ಯರನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದನು ಮತ್ತು ಅವರ ಮುಖಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುತ್ತಿದ್ದನು; ಆದರೆ ಇನ್ನೂ ಅವರನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಿಲ್ಲ.

ಆದರೆ ಅವರು ಅವನನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದಾಗ, ನೋಡಿ! ಏಕಾಏಕಿ ಅವನ ಕಣ್ಣು ಬದಲಾಯಿತು. ನಡೆದದ್ದೆಲ್ಲ ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ತನ್ನ ಗಡ್ಡವನ್ನು ಸವರಿ, ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಹೀಗೆಂದನು:

"ಸರಿ! ಇದಕ್ಕೆ ಅದರದೇ ಆದ ಸಮಯವಿದೆ. ಆದರೆ, ನನ್ನ ಶಿಷ್ಯರೇ, ನಾವು ಒಳ್ಳೆಯ ಔತಣವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸೋಣ—ಮತ್ತು ತಡವಿಲ್ಲದೆ! ಕೆಟ್ಟ ಕನಸುಗಳಿಗೆ ನಾನು ಹೀಗೆ ಪರಿಹಾರ ಮಾಡಲಿದ್ದೇನೆ!

ಆ ಭವಿಷ್ಯಜ್ಞಾನಿಯು ನನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಕುಳಿತು ಊಟಮಾಡಬೇಕು, ಪಾನಮಾಡಬೇಕು. ಮತ್ತು ನಿಜವಾಗಿ, ಅವನು ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಮುಳುಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ಒಂದು ಸಮುದ್ರವನ್ನು ನಾನು ಇನ್ನೂ ಅವನಿಗೆ ತೋರಿಸುತ್ತೇನೆ!"

ಹೀಗೆ ಜರತುಷ್ಟ್ರನು ಮಾತನಾಡಿದನು. ನಂತರ ಕನಸಿನ ಅರ್ಥವನ್ನು ಹೇಳಿದ ಆ ಶಿಷ್ಯನ ಮುಖದತ್ತ ಅವನು ಬಹಳ ಹೊತ್ತು ನೋಡಿದನು, ಮತ್ತು ತನ್ನ ತಲೆಯನ್ನು ಅಲುಗಿಸಿದನು.