ಇದುವರೆಗಿನ ಎಲ್ಲಾ ಬರಹಗಳಲ್ಲಿ, ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನ ರಕ್ತದಿಂದ ಬರೆದುದನ್ನು ಮಾತ್ರ ನಾನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇನೆ. ರಕ್ತದಿಂದ ಬರೆಯಿರಿ, ಆಗ ರಕ್ತವೇ 'ಚೈತನ್ಯ' ಎಂದು ನಿಮಗೆ ತಿಳಿಯುವುದು.
ಪರಿಚಯವಿಲ್ಲದ ರಕ್ತವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸುಲಭದ ಕೆಲಸವಲ್ಲ; ಸುಮ್ಮನೆ ಓದುವ ಆಲಸಿಗಳನ್ನು ನಾನು ದ್ವೇಷಿಸುತ್ತೇನೆ.
ಓದುಗನ ಗುಣವನ್ನು ಅರಿತವರು, ಓದುಗನಿಗಾಗಿ ಏನನ್ನೂ ಮಾಡಲಾರರು. ಇನ್ನು ಒಂದು ಶತಮಾನದ ಕಾಲ ಇಂತಹ ಬರಹಗಾರರು ಮುಂದುವರಿದರೆ—ಸ್ವತಃ ಜ್ಞಾನದ ಚೈತನ್ಯವೇ ದುರ್ಗಂಧದಿಂದ ನಾರತೊಡಗುತ್ತದೆ.
ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಓದಲು ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕರೆ, ದೀರ್ಘಾವದಿಯಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಬರವಣಿಗೆಯಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೇ, ಆಲೋಚನಾ ಶಕ್ತಿಯೂ ಹಾಳಾಗುತ್ತದೆ.
ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಚೈತನ್ಯವು ದೇವರಾಗಿತ್ತು, ನಂತರ ಮಾನವನಾಯಿತು, ಮತ್ತು ಈಗ ಅದು ಕೇವಲ ಜನಸಂದಣಿಯಾಗುತ್ತಿದೆ.
ಯಾರು ರಕ್ತದಿಂದ ಮತ್ತು ನುಡಿಗಟ್ಟುಗಳಿಂದ ಬರೆಯುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಕೇವಲ ಓದಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚೊತ್ತಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ.
ಪರ್ವತಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಹತ್ತಿರದ ಹಾದಿಯೆಂದರೆ, ಶಿಖರದ ತುದಿಗಳು. ಆದರೆ ತುದಿಯಿಂದ ತುದಿಗೆ ನಡೆಯಲು ನಿನ್ನ ಕಾಲುಗಳು ಎತ್ತರವಿರಬೇಕು. ನುಡಿಗಟ್ಟುಗಳು ಶಿಖರದ ತುದಿಗಳಂತಿರಬೇಕು ಮತ್ತು ಅವು ಯಾರನ್ನು ತಲುಪಬೇಕೋ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಎತ್ತರದ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವುಳ್ಳವರಾಗಿರಬೇಕು.
ಗಾಳಿಯು ವಿರಳ ಮತ್ತು ಶುದ್ಧವಾಗಿರಲಿ, ಅಪಾಯ ಹತ್ತಿರವಿರಲಿ ಮತ್ತು ಆತ್ಮವು ಆನಂದಮಯವಾದ ತುಂಟತನದಿಂದ ತುಂಬಿರಲಿ: ಆಗಲೇ ಎಲ್ಲವೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.
ನನ್ನ ಸುತ್ತಲೂ ಕಿರು ಪಿಶಾಚಿಗಳು ಇರಬೇಕೆಂದು ನಾನು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ, ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಧೈರ್ಯಶಾಲಿ. ಪಿಶಾಚಿಗಳನ್ನು ಓಡಿಸುವ ಧೈರ್ಯವು ತನಗಾಗಿ ಕಿರು ಪಿಶಾಚಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ—ಏಕೆಂದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ನಗಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ.
ನಾನು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನಿಮ್ಮಂತಲ್ಲ; ನನ್ನ ಕೆಳಗೆ ಕಾಣುವ ಕಾರ್ಮೋಡಗಳ ಭಾರವನ್ನು ಕಂಡು ನಾನು ನಗುತ್ತೇನೆ—ಆದರೆ ಅದೇ ನಿಮ್ಮ ಪಾಲಿನ ಗುಡುಗು ಸಿಡಿಲು.
ನೀವು ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಹೋಗಬಯಸಿದಾಗ ಮೇಲೆ ನೋಡುತ್ತೀರಿ; ಆದರೆ ನಾನು ಈಗಾಗಲೇ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿರುವುದರಿಂದ ಕೆಳಗೆ ನೋಡುತ್ತೇನೆ.
ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾರು ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಗಲು ಮತ್ತು ಉನ್ನತ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರಲು ಸಾಧ್ಯ?
ಯಾರು ಅತ್ಯುನ್ನತ ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ಏರುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಎಲ್ಲಾ ದುರಂತ ನಾಟಕಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ದುರಂತದ ವಾಸ್ತವಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ನಗುತ್ತಾರೆ.
ದಿಟ್ಟ, ಉದಾಸೀನ, ಅಸಡ್ಡೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಬಲ—ನಮ್ಮ ಜ್ಞಾನವು ಹೀಗಿರಬೇಕು; ಜ್ಞಾನವು ಹೆಣ್ಣಿನಂತೆ, ಯಾವಾಗಲೂ ಕೇವಲ ಯೋಧನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾಳೆ.
ನೀವು ನನಗೆ ಹೇಳುತ್ತೀರಿ, "ಜೀವನವನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕಷ್ಟ." ಹಾಗಿದ್ದ ಮೇಲೆ ಮುಂಜಾನೆ ಅಹಂಕಾರ ಪಡುವುದು ಮತ್ತು ಸಂಜೆ ಸೋಲೊಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಏಕೆ?
ಜೀವನವು ಸಹಿಸಲಸಾಧ್ಯ, ಹೌದು: ಆದರೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ನಾಜೂಕಿನವರಂತೆ ನಟಿಸಬೇಡಿ! ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಭಾರ ಹೊರುವ ಒಳ್ಳೆಯ ಕತ್ತೆಗಳಷ್ಟೆ.
ಒಂದು ಇಬ್ಬನಿ ಬಿದ್ದ ತಕ್ಷಣ ನಡುಗುವ ಗುಲಾಬಿ ಮೊಗ್ಗಿಗೂ ನಮಗೂ ಏನು ಸಂಬಂಧ?
ನಾವು ಜೀವನವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದು ನಿಜ; ಅದು ನಮ್ಮ ಬದುಕುವ ಅಭ್ಯಾಸದಿಂದಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುವ ಅಭ್ಯಾಸದಿಂದ.
ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಹುಚ್ಚುತನವಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಆ ಹುಚ್ಚುತನದಲ್ಲೂ ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂದು ಕ್ರಮವಿರುತ್ತದೆ.
ಜೀವನವನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸುವ ನನಗೆ, ಚಿಟ್ಟೆಗಳು ಮತ್ತು ಸಾಬೂನಿನ ಗುಳ್ಳೆಗಳು, ಹಾಗೂ ಅವುಗಳಂತೆಯೇ ಇರುವ ಜನರು ಜೀವನದ ನಿಜವಾದ ಸುಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವಂತೆ ತೋರುತ್ತದೆ.
ಈ ಹಗುರ, ಹುಚ್ಚಾಟದ, ಮುದ್ದಾದ ಮತ್ತು ಚಂಚಲ ಜೀವಗಳು ಹಾರಾಡುವುದನ್ನು ನೋಡುವುದು—ಜರತುಷ್ಟ್ರನನ್ನು ಕಣ್ಣೀರು ಮತ್ತು ಹಾಡುಗಳಿಗೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತದೆ.
ನೃತ್ಯ ಮಾಡಲು ತಿಳಿದಿರುವ ದೇವರನ್ನು ಮಾತ್ರ ನಾನು ನಂಬಬಲ್ಲೆ.
ನಾನು ನನ್ನ ಸೈತಾನನನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ಅವನು ಗಂಭೀರ, ಆಳ ಮತ್ತು ಗಾಂಭೀರ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದನ್ನು ಕಂಡೆ: ಅವನು 'ಗುರುತ್ವಾಕರ್ಷಣೆಯ ಚೇತನ'—ಅವನ ಮೂಲಕವೇ ಎಲ್ಲವೂ ಕೆಳಕ್ಕೆ ಬೀಳುತ್ತವೆ.
ನಾವು ಕೊಲ್ಲುವುದು ಸಿಟ್ಟಿನಿಂದಲ್ಲ, ನಗುವಿನಿಂದ. ಬನ್ನಿ, ಈ 'ಭಾರವಾದ ಚೇತನ'ವನ್ನು ಕೊಲ್ಲೋಣ!
ನಾನು ನಡೆಯುವುದನ್ನು ಕಲಿತೆ; ಅಂದಿನಿಂದ ಓಡತೊಡಗಿದೆ. ನಾನು ಹಾರುವುದನ್ನು ಕಲಿತೆ; ಅಂದಿನಿಂದ ಒಂದು ಕಡೆಯಿಂದ ಕದಲಲು ನನಗೆ ಯಾರೂ ದೂಡುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಈಗ ನಾನು ಹಗುರವಾಗಿದ್ದೇನೆ, ಈಗ ನಾನು ಹಾರುತ್ತಿದ್ದೇನೆ; ಈಗ ನನ್ನನ್ನೇ ನಾನು ನನ್ನ ಕೆಳಗೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಈಗ ನನ್ನೊಳಗೆ ಒಬ್ಬ ದೇವರು ನರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.—
ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು ಜರತುಷ್ಟ್ರ.
0 ಕಾಮೆಂಟ್‌(ಗಳು):
ಕಾಮೆಂಟ್‌ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡಿ