ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಸಮಯ, ಸೂರ್ಯನು ನೆತ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಬಂದಾಗ ಜರತುಷ್ಟ್ರನು ತನ್ನ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ತಲೆಯೆತ್ತಿ ಮೇಲೆ ನೋಡಿದನು—ಏಕೆಂದರೆ ಅವನ ಮೇಲೆ ಪಕ್ಷಿಯೊಂದರ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಕೂಗು ಕೇಳಿಸಿತು.
ನೋಡಿ! ಒಂದು ಗರುಡ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ವೃತ್ತಾಕಾರದಲ್ಲಿ ಹಾರುತ್ತಿತ್ತು, ಮತ್ತು ಅದರ ಕುತ್ತಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸರ್ಪ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡಿತ್ತು—ಅದು ಹದ್ದಿಗೆ ಆಹಾರವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಸ್ನೇಹಿತನಂತಿತ್ತು.
"ಇವು ನನ್ನ ಪ್ರಾಣಿಗಳು," ಎಂದು ಜರತುಷ್ಟ್ರನು ಹೇಳಿ ತನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟನು. "ಈ ಸೂರ್ಯನ ಕೆಳಗಿರುವ ಅತ್ಯಂತ ಗರ್ವಯುತ ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ಜ್ನಾನಯುತ ಪ್ರಾಣಿಗಳು—ಇವು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಲು ಬಂದಿವೆ."
"ಜರತುಷ್ಟ್ರನು ಇನ್ನೂ ಬದುಕಿದ್ದಾನೆಯೇ ಎಂದು ತಿಳಿಯ ಬಯಸುತ್ತಿವೆ. ನಿಜಕ್ಕೂ, ನಾನು ಇನ್ನೂ ಬದುಕಿದ್ದೇನೆಯೇ?
ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗಿಂತ ಜನರ ನಡುವೆ ಇರುವುದು ಹೆಚ್ಚು ಅಪಾಯ ಎಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಾಗಿದೆ; ಜರತುಷ್ಟ್ರನು ಅಪಾಯಕಾರಿ ಹಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ನನ್ನ ಈ ಪ್ರಾಣಿಗಳೇ ನನ್ನನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸಲಿ!"
ಇದನ್ನು ಹೇಳಿದ ನಂತರ, ಜರಥುಸ್ತ್ರನು ಅರಣ್ಯದ ಸಂತನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡನು. ನಂತರ ದೀರ್ಘವಾಗಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟು ತನ್ನ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು:
“ನಾನು ಇನ್ನೂ ಜ್ಞಾನಿಯಾಗಿದ್ದರೆ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು! ನನ್ನ ಸರ್ಪದಂತೆ ಹೃದಯದಿಂದಲೇ ಜ್ಞಾನಿಯಾಗಿದ್ದರೆ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು!
ಆದರೆ ನಾನು ಅಸಾಧ್ಯವಾದುದನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ನನ್ನ ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಗರ್ವವು ಸದಾ ಜೊತೆಯಾಗಿರಲಿ ಎಂದು ನಾನು ಕೇಳುತ್ತೇನೆ.
"ಒಂದು ವೇಳೆ ನನ್ನ ಜ್ಞಾನವು ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋದರೆ—ಅಯ್ಯೋ! ಅದು ಹಾರಿಹೋಗಲು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತದೆ!—ಆಗ ನನ್ನ ಗರ್ವವು ನನ್ನ ಮೂರ್ಖತನದ ಜೊತೆಯಲ್ಲೇ ಹಾರಿಹೋಗಲಿ!"
ಹೀಗೆ ಜರತುಷ್ಟ್ರನ ಕೆಳಗಿಳಿಯುವ ಪ್ರಯಾಣವು ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು.
0 ಕಾಮೆಂಟ್‌(ಗಳು):
ಕಾಮೆಂಟ್‌ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡಿ